Ο Κήπος των Ηρώων…

Ησυχία διάχυτη, απλωμένη σαν μεταξένιο πέπλο, καλύπτει τα πάντα…

Παρακολουθώ… Τα κύματα του ήχου πλησιάζοντας σωπαίνουν σε ένδειξη σεβασμού, μην τυχόν διαταράξουν την ενεργειακή ηχώ της ιερής σιωπής του κήπου.

Με την ώρα το πνεύμα γαληνεύει, ο νους ησυχάζει και η ψυχή αγαλλιάζει από την ευωδία. Είναι το άρωμα των γύρω δαφνών που φύτρωσαν, για να στεφανώσουν τους ολυμπιονίκες της ελευθερίας… Το χώμα αγιασμένο από το αίμα της αυτοθυσίας, ως μύρο, φυλάττει το μυστικό του αρώματός τους…

Μία μέθη ευλαβική, υπερκόσμια σε κατακλύζει, το κορμί σου μουδιάζει, το βλέμμα σου φεύγει, διαπερά την ύλη… Μη φοβηθείς, είναι το γλυκόπιοτο κρασί του 21′, αθάνατο ρέει στις φλέβες σου κι ετούτο εδώ το αλωνάκι ενεργοποίησε τις μνήμες…

Μη φοβάσαι…

Αφέσου ελεύθερος, πέρα από το χρόνο και τα δεσμά της λογικής, και τότε μπορείς να ταξιδέψεις στο άχρονο, στο άπειρο της ύπαρξης σου. Αρχίζεις να διακρίνεις εικόνες και ήχους μιας άλλης εποχής…

Μια φουστανέλα ανεμίζει στον αέρα, ολόλευκη, με φόντο τον γαλανό ουρανό ζωγραφίζοντας μια ελληνική σημαία.

Ένας άνδρας γελά μέσα στο φούντωμα της μάχης, το γέλιο του συμπυκνώνει όλη την τόλμη και την ελευθερία.

Δίπλα, μια γυναίκα τον συναγωνίζεται σε αντρειοσύνη και τα μαλλιά λυτά ανεμίζουν…, δέος προκαλεί και τρόμο στους εχθρούς.

Πολεμιστές την ώρα της μάχης διαβαίνουν από τη ζωή στο θάνατο χωρίς να το αντιλαμβάνονται, και η μάχη συνεχίζεται με την άυλη πλέον υπόστασή τους.

Ακούς…! πολεμικές ιαχές, τρομάζουν τον Θάνατο τον ίδιο, διαπερούν το είναι σου, αφυπνίζουν κάθε κύτταρο της ύπαρξης σου. Ακούς…, τους χτύπους της καρδιάς των αγωνιστών ως μία καρδιά με καθαρό κρυστάλλινο ήχο, εναρμονισμένο με την μία ψυχή. Τραγούδια και μοιρολόγια ξυπνούν τους νεκρούς από τον αιώνιο ύπνο.

Και εκείνοι ακούουν…

Αισθάνεσαι την γη να τρέμει από τα πατήματα των ανδρειωμένων που περιφρονούν τους χτύπους μυριάδων κανονιών. Και κάθε κραδασμός πατήματος, σαν βροντή, κύματα ελληνικών στοιχείων διαχέει προς όλες τις κατευθύνσεις, ως μήνυμα ελευθερίας προς όλη την οικουμένη.

Αντικρίζεις τα βουρκωμένα μάτια φιλελλήνων που σπιθοβολούν στο άκουσμα του μηνύματος και με μιάς, Έλληνες βαπτίζονται.

Τρέξετε! Σιμώστε αδέλφια!

Εδώ η Ζωή και ο Θάνατος! Εδώ αναγεννάται η Λευτεριά, απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά…

Κι έρχονται κι άλλοι, πολλοί, αθάνατοι κι αυτοί στην Ιστορία!

Και ήχησε «ελευθερία ή θάνατος» σε όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων.

Τεριρέμ τερερέμ, έρου, έρου, ερουρέμ…

Και η προσοχή σου στρέφεται προς τον ουρανό!

Και εκεί βλέπεις… Μυριάδες άγγελοι φτερουγίζουν, υμνούν την ελευθερία των πολιορκημένων. Στο βλέμμα τους διακρίνεις ένα ψεγάδι «ζήλιας» για αυτούς, τους ελεύθερους πολιορκημένους. Ήθελαν και αυτοί να ήταν ένας από εκείνους.

Ω…! τι άνθρωποι είναι τούτοι, που και οι άγγελοι ζηλεύουν!

Εμβαθύνοντας κι άλλο, το βλέμμα σου πιάνει μίαν άλλη μορφή μήτε ανθρώπινη, μήτε αγγελική… Μια κόρη λυγερή με μαλλιά λυτά, μάτια λαμπερά, σπινθηροβόλα. Το βλέμμα σου μαγεμένο, την ακολουθεί. Μα πώς κινείται ανάλαφρα, λες και δεν πατάει στο έδαφος! Περνά σαν πρωινή αύρα ανάμεσα από τους πολεμιστές, τους τραυματίες, τις γυναίκες, τις μανάδες, τα παιδιά. Τους ακουμπά, φιλά τα χέρια τους, τα μάτια, τους χαϊδεύει τα μαλλιά, τους ευλογεί, τους ευχαριστεί για την προσφορά τους…

Κάποια στιγμή γυρνά, σε βλέπει, και… σου χαμογελά!

Τότε ξυπνάς, από τ’ όνειρο; Βρίσκεσαι και πάλι στην γαληνή του κήπου. Έχεις μια λαχτάρα, όπως από όνειρο ζωντανό όταν ξυπνάς, που δεν ήθελες να τελειώσει. Όμως χαμογελάς, γιατί πλέον γνωρίζεις…
Ο κήπος των ηρώων βρίσκεται εντός σου, τον φέρεις… Ζωντάνεψε τον!


Επιστροφή στην αρχή

Η Δημοκρατία και το είδωλό της

Το δημοψήφισμα ολοκληρώθηκε, το “όχι” επεκράτησε και η “Δημοκρατία” ενίκησε! Ή μήπως όχι; Μήπως στην πορεία της πλάνης μας απωλέσαμε την ουσία της Δημοκρατίας;

Σήμερα η καθημερινή συνήθεια της σύντομης ματιάς στους χώρους κοινωνικής δικτύωσης δεικνύει την θλιβερή διαπίστωση της παραμορφωμένης έννοιας της “Δημοκρατίας”. Παρακολουθώ πώς φίλοι διαγράφονται, πώς υβρίζονται με τον χειρότερο τρόπο, που η “Δημοκρατία” επιτρέπει, πώς, με όποιο τρόπο και εάν εκφράζεται μία άποψη, η αντίθετή της διατείνεται ως η σύγχρονη “ιερά εξέταση”…!

Και ο παραλογισμός συνεχίζεται, όταν φανατικά γίνεται ωμή επίθεση στην ελευθερία της έκφρασης. Όταν η αήθης επίθεση μετονομάζεται “αξιοπρέπεια” και “Δημοκρατία”. Και εμείς, οι πολίτες, οι μέτοχοι του κοινού της πόλης και υπερασπιστές της, κληθήκαμε να ψηφίσουμε μια παραμόρφωση, όταν πλανόμενοι δεν αντιληφθήκαμε τι είχαμε απωλέσει.

Και όμως, δυστυχώς μετά το δημοψήφισμα πωρωμένοι, τυφλοί, μωρότατοι αποκαλούμε ο ένας τον άλλον προδότη!
Πόσα ακόμη δεν διδαχθήκαμε από την υπερχιλιετή μας ιστορία;
Η έκφρασή μας σήμερα είναι πνευματοκτόνος. Περιορίζεται στην λεκτική βία και την διαδικτυακή αρά. Και αυτό το ονομάζουμε εξέλιξη, σήμερα στην εποχή της ταχύτητας! …και εξελισσόμαστε τόσο αργά;

Μήπως σήμερα χρησιμοποιούμε λανθασμένα την ταχύτητα και δεν προλαβαίνουμε να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας, γιατί καταδικάζουμε εσπευσμένα τον αδελφό μας; Μήπως η παραμνησία εξυπηρετεί την ιδιοτέλειά μας, όταν το δικαίωμα του εκλέγειν μετάλλαζε σταδιακά την πολιτική; Και σήμερα δεν αντιλαμβανόμαστε το αποτέλεσμα της ψήφου μας, φορώντας την μάσκα του ενσυνείδητου πατριώτη, γιατί σφιχτά κλείνουμε την τσέπη μας όταν μπαίνει το χέρι του πολίτη;

Αναπολώ την πατρίδα μου, το έθνος των ευεργετών, και δεν αποδέχομαι την υποτέλεια του χρήματος. Αναπολώ τους καιρούς, που η Πατρίδα χρειαζόταν σχολεία και ο φτωχός τύλιγε τα χρήματά του πριν πεθάνει με ένα σημείωμα που έγραφε “για την ανέγερση του σχολείου”, ενώ τώρα θέλουμε να τα πάρουμε στον ενταφιασμό μας. Αναπολώ την συγκίνηση που είχα, όταν η πλειοψηφία των ευεργετών του έθνους κατάγονταν από το πιο ξεχασμένο, αλλά ιστορικά εύανδρο κομμάτι του ελληνισμού, π.χ. την μία και αδιαίρετη Ήπειρο.<

Γιατί σήμερα οι Έλληνες δεν παρουσιάζουν την συνέχεια της δράσης των αλλοτινών ευεργετών; Γιατί δεν ακολουθείται συνειδησιακά το παράδειγμά τους; Γιατί η καρδιά δεν μπορεί να προσφερθεί; Γιατί κατακυριευμένοι από τον φόβο φιλοκερδείς, κερδομανείς, τρέχουν σήμερα άπαντες να καλύψουν, να σώσουν τις περιουσίες τους σε βάρος της εθνικής οικονομίας; Γιατί…;

Η κρίση θα είναι αυστηρή, συγκεκριμένη και για πολλούς επώνυμη και αυτή θα καταγράψει στην ιστορία ό,τι σήμερα καλύπτεται με κάθε τρόπο. Αλήθεια, πού θα μας κατατάξει; Πώς θα μας ονομάσει;

Δεν θα ήθελα, ως νέος που είμαι να κατακριθώ δέσμιος του πανίσχυρου κατεστημένου. Δεν θα ήθελα να καταστώ στάσιμος στην ταχύτητα της εποχής μου, ούτε οπισθοδρομικός, κυριευμένος από τους δογματισμούς, που ως σκιές του σκοτεινού παρελθόντος των ημερών μου θα αποτελούν την ακολουθία μου.

Θέλω η συνέχεια της ζωής μας, από αυτό το σημείο και μετά, να είναι καινούργια, δημιουργική, πραγματικά ελεύθερη.

Οφείλουμε η ανάνηψη της συνείδησής μας να κατακρημνίσει όλες τις εκφάνσεις του υπάρχοντος κατεστημένου. Η ελευθερία είναι αυτή που θα συνοδεύει την ευθύνη μας, ώστε από εδώ και πέρα με τόλμη, πίστη και αισιοδοξία να πράξουμε το καινούργιο.

Οφείλουμε την αναγνώριση του αρνητικού εαυτού, όλων μας, που παρίσταται ως εμπόδιο σε κάθε νέα κίνησή μας. Οφείλουμε την ένωσή του με το θετικό τμήμα της ύπαρξής μας και ως ένα πλέον να πορευθούμε μπροστά!

Επιστροφή στην αρχή

25η Μαρτίου

Λάβαρα υψώνονται!
Στήθη φουσκώνουν.
Η ελεύθερη καρδιά πάλλεται ξανά.
Ποτέ δεν σταμάτησε…
Μόνο που αυτή τη φορά,
ο παλμός της είναι δυνατός,
μετουσιώνεται σε ιαχή,

‘’ελευθερία ή θάνατος!!’’

Μεταφέρεται μακριά…
Το μήνυμα της επανάστασης ευαγγελίζει.
Ταξίδι επιστροφής ορίζει…
Για μια λησμονημένη Ιθάκη!
Για του Χριστού την Πίστη την Αγία
και της Πατρίδος την Ελευθερία!

«Χαῖρε, τοῦ πεσόντος , Ἀδὰμ ἡ ἀνάκλησις,
χαῖρε τῶν δακρύων τῆς Εὔας ἡ λύτρωσις».

Ξάφνου, μυστήριον Μέγα…
Μία αρχέγονη δύναμη ξυπνά,
αρχίζει να αναδύεται,
παίρνει μορφή.
Η μορφή της πυκνή,
όμορφη, νεανική.
Είναι η μορφή της Ελλάδας!

Ενδεδυμένη τη φορεσιά της Ελεύθερης Ψυχής!
Υψώνεται…
Την ελεύθερη καρδιά των αγωνιστών ευλογεί!
Χαράσει τον δρόμο εντός της.
Εμφυσά την πνοή της.
Ευγνωμονούσα, την προσφορά στα μάτια τους θωρεί…
Την Ανάσταση του Γένους κοινωνεί!


Επιστροφή στην αρχή

28η Οκτωβρίου

Ακούς αγαπημένε αδελφέ;
Ω…! πώς ηχεί ο αέρας της ελευθερίας!
Άκου…!

Η αιώνια βροντή ηχεί, το χρόνο διαπερά και διαχέεται…
Η αθάνατη ελληνική ψυχή κραυγάζει
«Αέρα!!»

Οι θύμησες ζωντανεύουν, ξυπνούν.
Μέγας αγώνας θάρρους και ηρωισμού…
γυναίκες και άνδρες,
«Ελευθερία ή Θάνατο» αναζητούν.
Άκου…!

Φωνάζουν, «άμμές δε γ’ εσσόμεθα πολλώ κάρρονες»
Και θαυμάζουν οι 300 από τον Άδη…!
Ένα υπερκόσμιο γλέντι,
μιας μυσταγωγίας αχολόγημα…

Κόρες και υιοί δαφνοστεφανωμένοι
Χέρι-χέρι, σε κυκλικό χορό,
σε ένα τραγούδι μεθυστικό…
Άκου!

Κάθε πάτημα και δόνηση καρδιάς
Κάθε πάτημα κι αχός της ελεύθερης Ψυχής.
Κυματισμός, του άχρονου ταξιδευτής…
Κι αντιλαλεί η Πίνδος!
Της κίνησης μετέχει…
Δέντρα σαλεύουν, πέτρες αναπηδούν,
ρυάκια σιγοτραγουδούν.
Άκου!

Δέηση και προσευχή…
Η φύσις όλη ανυμνεί!
Θεία ευχαριστία κοινωνεί.
Κι η Ιστορία,  πυρωμένη πένα βαστεί,
ανεξίτηλα θε να γραφτεί

«απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά
και σαν πρώτα ανδρειωμένη
χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!


Επιστροφή στην αρχή

Αλκυονίδα στον ορίζοντα…

Έλξη και ώθηση σε μια μελωδία!
Κινούν, ανυψώνουν,
τον Εαυτό αναζητούν…
Κάτι λησμονημένο.

Μια φωνή, έναν ψίθυρο…
Αυτό που τα μάτια δεν βλέπουν
και τα αυτιά δεν ακούν.
Αυτό που μόνο η καρδιά αναγνωρίζει!

Άχρονη η κίνηση!
Η αόρατη βαρύτητα καμπυλώνει την ελεύθερη βούληση,
ώσπου η κίνηση συναντά την  τροχιά στο άπειρο.
Είναι ο προορισμός που σε καλεί!
Δονεί το είναι σου, αφυπνίζει τον Εαυτό σου.

Και ξάφνου, αλκυονίδα στον ορίζοντα προβάλει.
Η μελωδία συναντά την αρμονία,
και επέρχεται  ισορροπία στο αόρατο σχοινί της αθανασίας!
Την τροχιά σου πλέον οδηγεί η μία Ελευθερία…

Ακολούθη την μελωδία,  μη φοβού!
Είναι ο ήχος της Ζωής που ενοικεί στην καρδιά σου…
Είναι ο παλμός Της και η ζώσα παρουσία Της!
Μη φοβού, γιατί η Αγάπη φόβο δεν γνωρίζει.
Η  Αγάπη την μια τροχιά φωτίζει,
το πέρασμα στο άπειρο καταδεικνύει,
την κίνηση στο άχωρο ορίζει,
το άκουσμα στο άχρονο συνθέτει…

Αφέσου στον ήχο Της,
ακόλουθα τα βήματά Της…
Και τότε θα δεις…
ότι τα πόδια σου πλέον δεν πατούν,
ο νόμος της βαρύτητας παύει να υφίσταται…

Χορεύεις την άηχη μελωδία!

στον ήχο της σιωπής,
στο εδώ και το τώρα,
στο πριν και το μετά…

Ανυψώνεσαι!
Εν καθίστασαι!

Επιστροφή στην αρχή

Ταξίδι επιστροφής

Κουράστηκε ο Διογένης,
τον Άνθρωπο να ψάχνει!
Στα μάτια του, ο κόσμος μάταιος.
Από μια κλωστή κρέμεται, ταλαντεύεται.
Χάνει το σημείο ισορροπίας…

Σιμά κι ο χρόνος, ο σκληρός
τον νου μας διαφεντεύει,
Ψεύτικο είδωλο στήνει,
την απειρότητα της πορείας να κρύψει,
στάσιμα όλα να φαντάζουν…

Το είδωλο θωρεί ο άνθρωπος,
ακίνητος, με βλέμμα μαγεμένο
απ’ την δική του αντανάκλαση.
Αδύναμος να αντιληφθεί,
τι τον πλησιάζει…

Είναι η βαρβαρότητα,
με χιλιάδες προσωπεία…
Με τον μανδύα της αδράνειας,
ενδύει αυτόν.
Σκλάβο του εαυτού του καθιστά…

Έτοιμος πλέον είναι,
στον λαβύρινθο της ματαιότητας να εισέλθει,
τον Μινώταυρο να συναντήσει!
Θυσία στο ανθρωπόμορφο τέρας,
που ο ίδιος γέννησε…

Κι όμως ο μίτος υπάρχει,
Ψηφίδες στην διαδρομή της ιστορίας
μαρτυρούν, διδάσκουν,
το είδωλο κατακρημνίζουν
το άπειρο της κίνησης φαίνουν…

Το λυχνάρι του Διογένη,
καλούν να παραλάβεις,
τον Άνθρωπο να ψάξεις!
Εντός σου είναι!
Στο σπήλαιο της ψυχής σου,
Εκεί θα Τον εβρείς.

Ταξίδι επιστροφής!
Κόντρα στον άνεμο της βαρβαρότητας,
με νήμα την Αγάπη,
την έξοδο να βρεις.

Επιστροφή στην αρχή