Τα όπλα μας…
Ερμής Σούλης

Το έναυσμα για τη συγγραφή αυτού του άρθρου, απετέλεσε η τελετή ορκωμοσίας των πτυχιούχων Νομικής Αθηνών. Δύο πολυαγαπημένα μου πρόσωπα και επίσημα πλέον«έκλεισαν» ένα κεφάλαιο της ζωής τους ή όπως συνηθίζει να λέγει μία εξ αυτών, «τσεκάρισαν ένα από τα κουτάκια» τους.

Η εν λόγω τελετή ορκωμοσίας αποτύπωσε τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνει το ελληνικό πανεπιστήμιο. Σε μία ορκωμοσία αποφοίτων μίας εκ των σπουδαιότερων σχολών στην Ελλάδα αντιμετωπίσαμε τον ακατάλληλο χώρο (αμφιθέατρο φιλοσοφικής),την απουσία οργάνωσης, καθώς κλήθηκαν σε μία τελετή μόνο να λάβουν μέρος σχεδόν 100 πτυχιούχοι. Μαζί με τα συγγενικά πρόσωπα ο αριθμός εκτοξεύθηκε περίπου στα 500 άτομα! Ανεπαρκής αριθμός καθισμάτων, έλλειψη χώρου, ασφυκτικά γεμάτη η αίθουσα, φωνές, διαπληκτισμοί για ένα καλύτερο σημείο τηλεθέασης… Παρόλα τα προβλήματα, που καταδεικνύουν παρακμή, η ελπίδα ήταν παρούσα. Η διάχυτη,ειλικρινής χαρά των νέων ανθρώπων, γεμάτοι όνειρα και προσδοκίες, η καλοδεχούμενη υπερηφάνεια των αγαπημένων τους, πλημμύρισε το χώρο με ένα κύμα αισιοδοξίας και συνάμα εξουδετέρωσης όλων των προβλημάτων.

Και τότε, καθώς εκφωνείτο το ένα όνομα μετά το άλλο και ο αποδέκτης της προσφώνησης εκαλείτο να παραλάβει το πτυχίο, σύσσωμο το αμφιθέατρο τίμησε ιδιαιτέρως δύο ξεχωριστές, αξιομνημόνευτες περιπτώσεις. Η Ελληνίδα Μάνα, με τα δύο της παιδιά (ετών 3 και 6), παρελάμβανε το πτυχίο της. Εκκωφαντικό χειροκρότημα από όλους, χωρίς διακρίσεις, χωρίς δισταγμούς, χωρίς νοητικές ή ψυχικές ταλαντεύσεις, ελεύθερα. Απόδειξη αναγνώρισης και ειλικρινούς επαίνου για τον ακρογωνιαίο λίθο της ελληνικής κοινωνίας, την Ελληνίδα Μάνα. Πριν σιγάσει ο αυθόρμητος έπαινος,ακολουθεί ένα ακόμα άξιο μνείας γεγονός. Δύο νέα παιδιά κατευθύνονται να παραλάβουν ένα πτυχίο! Ο ένας με ευγένεια και στιβαρότητα συνοδεύει με αγάπη τον διπλανό του, έναν νέο επιστήμονα, που αντιμετώπιζε έντονα κινητικά προβλήματα. Σε αυτό το σημείο, ο χρόνος σταμάτησε, ένιωσα βαθιά συγκίνηση στην ψυχή μου και ένα ρίγος με διαπέρασε. Το αυτό γεγονός άγγιξε όλους τους παρευρισκόμενους. Διαφορετικοί άνθρωποι, ενωμένοι με τη δύναμη της αγάπης και της αλληλεγγύης. Ένα ολόκληρο αμφιθέατρο 500 ατόμων, κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλον, όρθιοι και με ρυθμικό παρατεταμένο χειροκρότημα αποδίδει τον απαιτούμενο φόρο τιμής προς τον άξιο πτυχιούχο.

Σε αυτά τα χρονικά σημεία συνειδητοποίησα και βίωσα τη δύναμη που διακατέχει όλους και βρίσκεται εντός μας. Τη δύναμη εκείνη που μας γεμίζει ζωή! Η ισχύ της αγάπης για τον συνάνθρωπο, η ανιδιοτελής αναγνώριση, η αλληλεγγύη, που αποτελεί, παρά τις αντίξοες συνθήκες,την κύρια έκφραση της ψυχής μας. Είναι το σημείο, όπου τα όποια προβλήματα, οι όποιες δοκιμασίες αντιμετωπίζουμε ή θα αντιμετωπίσουμε σβήνουν, αχνοφαίνονται σαν μικροσκοπικές κουκίδες χωρίς την αξία, την οποία εμείς οι ίδιοι τους προσδίδουμε.

Ίσως υστερούμε σε πολλά θέματα, στις υποδομές και πλείστα όσα, ίσως βρισκόμαστε μακράν όπισθεν τρίτων χωρών σε θέματα υλικοτεχνικής υποστήριξης και προγράμματος, όμως παρ’ όλη την απουσία οργάνωσης, προσωπικού και τόσων άλλων,αυτό που μας κρατάει ζωντανούς χιλιάδες χρόνια, αυτό που υπερτερεί σε αξία και σε ουσία των τεχνικών ελλείψεων, είναι η ελευθερία της ψυχής μας, ανεξάρτητη από «καλούπια», από συστήματα, από κατεστημένες συμπεριφορές αβαθούς σοβαροφάνειας. Άλλο καθαρή ευγένεια και άλλο τεχνητή, άλλο το να είσαι νομοταγής και εντελώς διαφορετικό ένα άκριτο, «τυφλό και κωφό» όργανο εκτέλεσης εντολών, είναι άλλο το προμελετημένο, ενταγμένο στην μεθοδολογία ενδιαφέρον και εντελώς άλλο η αυθόρμητη πράξη στήριξης, πλήρης αγάπης και αλληλεγγύης. Τέλος,άλλο η ελευθερία της ψυχής και εντελώς διαφορετικό η ελευθεριότητα.

Αυτά είναι τα όπλα μας λοιπόν. Εκεί οφείλουμε να επενδύσουμε και να καλλιεργηθούμε. Αυτός είναι ο πολυχιλιετής τρόπος μας, που υπερνικά τα ελαττώματά, τα προβλήματά μας, αλλά και τους πολυάριθμους, οργανωμένους από «τριχών κεφαλής μέχρι ονύχων ποδών» αλλότριους τρόπους βίου.

Πρέπει να είστε ελεύθεροι, υπηρετώντας τη ρήση «ελεύθερον το εύψυχον» απανταχού της γης. Μόνον τότε δυνάμεθα, ως πρωτοπόροι να γονιμοποιήσουμε εκ νέου την οικουμένη. Μόνο μέσα από το έμπρακτο δίδαγμα της κοινωνούσας και θυόμενης αγάπης, της αλληλεγγύης, στεκόμαστε.Αλλιώς χάνουμε το λόγο ύπαρξης μας, μένουμε αρχικώς στάσιμοι και στη συνέχεια διολισθαίνουμε στον στείρο μιμητισμό, σε έναν τρόπο βίου, που μας οδηγεί στη φθορά και στην παρακμή.

Ελευθερώστε την ψυχή σας, αγαπάτε δίχως όρια και με πίστη ακλόνητη,προχωρήστε και όλα θα πάνε καλά!

ΥΓ: Ένα μεγάλο μπράβο στους διοικητικούς για την όλη προσπάθειά τους να οργανώσουν την τελετή, παρ’ όλα τα προβλήματα και την κατάσταση διαθεσιμότητας,την οποία βιώνουν πολλοί από αυτούς. Επίσης να ευχηθώ καλή σταδιοδρομία στα δύο αγαπημένα μου πρόσωπα. Δύο θήλειες παρουσίες με απίστευτη δύναμη, που μας εκπροσωπούν παντού επάξια! Καλή σταδιοδρομία και πάντα επιτυχίες. Η ζωή είναι δική σας! Με πολλή αγάπη…