Προαγγελία

Το Κέντρο μας διευρύνει τη σχέση του μαζί σας και δημιουργεί ακόμη ένα χώρο. Επεκτείνει την έκφραση και την καθιστά προσβάσιμη άμεσα, κερδίζοντας την υπεροχή του χρόνου και παρέχει εικόνα πολλαπλά, ώστε να προσφέρει ισοδύναμα, συνεπτυγμένα την πληροφορία σε εσάς. Η Προαγγελία δικαιωματικά ποικίλλει και προσφέρεται στον αναγνώστη.

Νοέμβριος

Μα τι όμορφα που ήλθε ο Βροχάρης, ο νέος μήνας! Με τις καλύτερες ευχές μας, εσέ καλωσορίζουμε Νοέμβρη, εσέ που μας έρχεσαι πιό χειμωνιάτικος και μας προετοιμάζεις με την ουράνια Πούλια σου, με το πανέμορφο ανοιχτό αστρικό σμήνος των Πλειάδων. Εσέ, μαζί με τους Πόντιους καλωσορίζουμε, Αεργίτη!

Κοίτα…, κι άλλοι, πολλοί μαζεύονται και έρχονται…, μα δεν τους διακρίνω καθαρά. Μήπως οι παλιοί καλύπτονται στην λησμονιά μας και δεν αναγνωρίζουμε τους ονομαστούς συνέλληνές μας, τους Σαρακατσαναίους; Έρχονται και αυτοί με τις σοφές ευχές τους για τον Χαμένο μας νέο μήνα!

Μα πώς οι σκέψεις μας, οι θύμισες οι παλιές μέσα στην αγκάλη μας καλωσορίζουν εσέ τον Ανακατωμένο, εσέ που εκπροσωπείς την βολεψή μας! Μήπως πίσω από εσέ Σκιγιάτη, καθησυχάζουμε την άδεια μας ζωή; Μα πάλι θαμπά οι θύμισες, εσέ Σποριά μου, Σπορίτη μου, εσέ Νιαστή μου έρχονται δυνατά με τις ευχές τους να αναθεωρήσουν την στάσιμη παρουσία μας. Αυτήν, που εμείς σήμερα πάλι μαζί με εσέ Κρασομηνά, γαληνιάζουμε και τάχα μου προσκαλούμε, να ανταλλάξουμε τις ευχές μας μαζί σου Μεθυστή μου. Μαζί με εσέ Τρυγομηνά μου σπεύδουν οι παλιοί για τα λιομαζώματα, και εμείς όπου αργούμε με ό,τι μαζώματα τολμήσουμε…

Εσέ καλούν αυτοί οι παλιοί, εσέ Μεσοσπορίτη μου με τις ευχές τους, να επιταχύνουμε την σπορά μας, να πληρωθεί η κενή ζωή μας, να μεταλλαγεί σωστά και να απολαύσουμε Παχνιστή μου την μελαγχολική ομορφιά σου, που λαμπρύνει τις μεγάλες νύχτες μας και μας καλεί στην αισιοδοξία που χειμωνιάζει…

Γιαυτό και εμείς, παλιοί και νέοι, γιορτάζουμε τον ερχομό σου μαζί με τον Αι-Στράτηγο και τον Αι-Ταξιάρχη, τον Αρχαγγελιάτη, τον Αι-Φίλιππα, τον Φιλιππιάτη, τον πρωτόκλητο Αγι-Αντριά, τον Αι-Στυλιανό, τους Αγίους Κοσμά και Δαμιανό.

Γιορτάζουμε… Και κλίνουμε σεμνά την κεφαλή μας, όπως οι των ενόπλων μας δυνάμεων ορίζουν, όταν οι παλιοί γονατιστοί εμπρός στην Υπέρμαχο Παναγιά μας, καλούν εμάς να τιμήσουμε τα Εισόδια της Υπεραγίας Θεοτόκου, της προστάτιδας της ζώσας ιστορίας μας, καλούν εμάς μαζί τους την Νικήτρια να υμνολογήσουμε! Μα πώς απλώνονται οι επινίκιοι ύμνοι, πώς εμείς κάπως παράξενα, θαμπά κοιτούμε για να αναγνωρίσουμε πως συμπληρώνεται η φύση μας, όταν η πάνσοφος Αικατερίνη συνοδεύεται από τους Οσίους και την πληθώρα των εορταζόντων, που αναζητούμε πάντα εμμέσως την βοήθειά τους…

Μα πως εσύ μοναδικέ μου Αρβανίτη Βιέστ, όλα τούτα περιζώνεις στις ημέρες σου, πώς κυλούν αυτές…! Και να που η απαλή εικόνα της Νικοποιού εσέ ταπεινά λαμπρύνει και εμείς ευχαριστούμε, που τόσο όμορφα σε εμάς χαρίζεσαι.


Επιστροφή στην αρχή

Μάρτιος

Ο χρόνος κυλά, γρηγορεύει και αφήνει πίσω τον χειμώνα… και νά!, πρώτη η αμυγδαλιά! την ζωή στην παγωμένη γη έχει ήδη αφυπνίσει, γρήγορα βιαστικά. Την παρθενία υπενθυμίζει, την ομορφιά! το μαρτυρούν τ΄ άνθη τα λευκά. Δένδρο της γης και τ΄ ουρανού την είπαν. Και οι παρθένες στέφανο με τ΄ άνθη της φορούν στην κεφαλή, την θεία εύνοια σημαίνουν, την αγιότητα. Και ο Μωυσής, ο Ααρών, απ΄ τα βάθη των αιώνων τις ράβδους απ΄το ξύλο της υψώνουν, κτυπούν, καλούν τον θείο νόμο…

Άνοιξη, η γοργή…! λούζεται στον ήλιο, όμορφη, φαντάζει με τις διάφορες φορεσιές της… Απειρόκαλλη εμάς αγγίζει και χαρίζεται… Τρέχει ο χρόνος, αλλλάζουν οι ώρες, οι μέρες, οι μήνες αλλιωτεύουν… και να! ήλθε «ο Μάρτης, πενταδείλινος και μεταπεινασμένος.»

Η Πρωτομαρτιά, δανείζεται την παλιά, την αρχαία Πρωτοχρονιά και ζητά να τιμηθεί και χαμογελαστή τον κούκο χρησιμοποιεί. Και αυτός προαναγγέλει χαρούμενα την ζεστασιά του ήλιου υπόσχεται. Μα πρέπει να είμαστε καλοφαγωμένοι, να αντέξουμε, γιατί ο κούκος χαρμόσυνα κελαηδά όταν εμείς λέμε: «ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη.»

Φαντάζει στητός, μεγάλος, ο αρχαίος Ελαφιβολιόνας, ο κρητικός Πεντάγνωμος, ο απότομος, ο ασταθής Μάρτης, άβροχος, ο κλαψόγελος, δίμουρος με τις μεταβολές του. …και παύουν οι όμορφες, οι νιές του ήλιου ακτίνες να χαϊδεύουν τις ημέρες που έρχονται να χαρισθούν! Αλλάζει η ασχημάτιστη μορφή και σαν πολεμοχαρής Θεός φυσά ο Μάρτιους τους αέρηδες και μπουμπουνίζει δυνατά καλώντας τις βροχές μέσα από τα σύννεφα την ιδιοτροπία του αποδεκτή να γίνει, και ακούγονται οι φωνές από παντού: Αχ, ο Μάρτης, Γδάρτης ο κακός Παλουκοκαύτης. Και η συμβουλή χαρίζεται: «Μη σε γελάσει ο Μάρτης το πρωί και χάσεις την ημέρα». Μα ο Ανθεστηριώνας κυλά, και οι ημέρες περνούν μαζί του, γελώντας ο Ανοιξιάτης από την μιά και τάχα μου κλαίγοντας ο Κλάψας, Κλαψομάρτης από την άλλη και αλλάζει την μορφή του ξαστερών ο Μαρτούλης και γίνεται πλανευτής και πλανεμένος.

Παρ΄ όλα τα άλλα είναι ο Φυτευτής που ορίζει το όργωμα, το σβάρνισμα και την σπορά, το φύτεμα, τον ψεκασμό και θειάφισμα των δένδρων. Και οι θεριστές εχαίρονταν, τραγούδαγαν, γιατί «ο Μάρτης εδιαλάλησε, μικρά μεγάλα πάνω». Τα Μερομήνια ακολουθούν και φανερώθηκε προγνωστικός, «ακόμη και στις δεκαοχτώ έχει το μάτι του ανοιχτό».

Μα «λείπει ο Μάρτης απ΄την Σαρακοστή;» Έρχεται ο Μάρτης θαλερός και γόνιμος προσφέρεται με την Σαρακοστή, τότε «ο Λαζανάς ψυχομαχεί / κι ο Μακαρούνης κλαίει / κι ο Κρόμμυδος / σουσουραδεί / απάνω στο τραπέζι». Και την θεογνωσία ξεκινά να την σφραγίζει με τα σταυρωμένα χέρια της, η χωρίς στόμα, ξερακιανή κυρά-Σαρακοστή με τα επτά της πόδια, καλώντας όλους σε προετοιμασία για την έλευση της Ανάστασης. Χαρίζεται ο αγνός, ο Βαγγελιώτης να τιμά στις 25 του μηνός ηρωικά τα παλληκάρια, θρησκευτικά και εθνικά πάλι μας ενώνει. Τότε ξυπνούν οι θύμισες, Βυζαντινά ντυμένες και σκορπίζουν τα σύμβολά τους, την δίχρωμη κλωστή, την ασπρο-κόκκινη Μαρτιά, την αρχαία Κρόκη, ως διώχτη των κακών και ως προστάτη των ασθενειών. Όταν τα χελιδονίσματα προϋπαντούν την ζωή, την ευμορφία της φύσης που Μαρτολουλουδιάζει, τα πετούμενα παίρνουν τους μάρτηδες και ο Μάρτης παρουσιάζεται ως δυνατός και φαντάζει δίγνωμα να ενώνει τα αντίθετα και να ρωτά: εγώ είμαι αυτός ή εσείς;

Η πολυποίκιλη εναλλαγή του Μάρτη μας χαρίζεται και η ζωή σοφά λέει «πότε γελάει και ξαστερών και πότε ανταριάζει».


Επιστροφή στην αρχή

Φεβρουάριος

Φεβρουάλια…! Ανοίξανε από τις βροχές οι υπόγειες «φλέβες», οι υδάτινες και άρχισαν ν’ αναβλύζουν την μεταλλαγή τους και χαρίζονται μες στην ομορφιά των κάτασπρων ανθισμένων δένδρων! Χαρίζονται και προπομποί της άνοιξης μοσχομυρίζουν καλοκαίρι! Κούτσουρος, ο Τρυγητής!

Και ξεκινάει ο χορός αγκαλιά με την οργιάζουσα φύση, ξυπνά η γονιμότητα… Ο Γαμηλιών, ο Ανθεστηριών! Αντάμα τα παλιά με τα πολύ παλιά, τα αρχαία! Και τα Ανθεστήρια την ημέρα των Ψυχών, οι Χύτροι, με συνοδό τους τον χθόνιο Ερμή, γεμάτοι προσφορές πανσπέρνουν τις υδάτινες σπονδές τους, χάρισμα ζωής στις νεκρές ψυχές! Και ξεκινούν την νέα ζωή από τα βλαστάρια και σιγοτραγουδούν…, και το μουρμούρισμα των ψυχών, το ψυχοθρόϊσμά τους, ανανεωτικό, γονιμικό, χαϊδεύει τα φύλλα των δένδρων απαλά, για να ανταποκρυθούν στο κάλεσμά τους. Φλεβίζουν και ενδύονται κόλλυβα την πανσπερμία και αυτή χαρίζει την ζωή της ψυχής στον πάνω κόσμο!

…Ήρθαν τα αποκαθαρκτικά Συμόγιορτα, για εσάς, για εμάς, για όποιον…, για τον εξαγνισμό και κουβαλούν την θεϊκή επίπνευση… Στις πλάτες του Τρυγητή, του φύλακα των αμπελιών, των αγρών, ο προστάτης της βλάστησης ο «Άγιος Τρύφωνας» ήρθε, ο καλλιεργητής. Μετά ο Συμεών συνάντησε τον Ιησού και η «Αποπαντή» η άγια, που ακούει, η «Πακουή» αναμνήσκεται την «Υπαπαντή»…! Μετά ο ονομαστής των πρώτων ημερών, ο άγιος «Συμεών σημείωσε», έκανε «σημάδι» τα χρόνια τα παλιά, και οι γυναίκες πρόσεχαν πολύ, καλά να γεννηθούνε… Αυτές οι τρείς πρώτες μέρες του Ληψομηνά, του Κουτσού, του Κούτσουλου, του Κουτσοφλέβαρου σημαίνουν την αλλαγή του χρόνου, το κουτσοπερπάτημα και ο Φλεβάρης, ο Κλαδευτής, φαντάζει η παρουσία του στις ιστορίες των ημερών του όταν ο Μεθυσμένος, ο λειψός Κούντουρος από τον άστατο καιρό του, ο Κύπριος Μικρός, ο Γκουζούκης, έχει μιά μέρα εμβόλιμη και κάθε τέσσαρες χρονιές έρχεται η «δίσεκτη» και πάλι αλλάζει τα ορισμένα… Και έτσι ο Φλιάρης χάρισε στον επόμενο μήνα τις τελευταίες χειμωνιάτικες μέρες του και χαμογελαστός φλεβίζει, είτε βρέχει είτε χιονίζει πάλι την άνοιξη ανθίζει!


Επιστροφή στην αρχή

Ιανουάριος

Περνούν οι ημέρες, κυλούν και στη μέση ο «Μεσοχείμωνας», στέκει ορθός, δυνατός ο «Ιανός», ο δίμορφος θεός, ο «Αιωνάριος» και η μία του μορφή με κλειδιά και η άλλη, ανοίγει τα χέρια του και τρομερά φαντάζουν οι τριακόσιοι ψήφοι στο δεξί του και οι εξήντα πέντε στο αριστερό του, υμνούμενος από τους 12 πρυτάνεις στον ναό του!

Ο «Μεγαλομηνάς», που συνοδεύεται από τις «Αλκυονίδες Ημέρες», και αυτές τον λένε «Γελαστό»! Και γιορτάζουν οι Άγιοι, οι σημαίνοντες την θύμιση και η χαρά των εορταζόντων απλώνεται… Μα είναι ο χρόνος ολάκερος η μιά στιγμή μονάχα;

Και εμείς, στο 15ο εικοσιτετράωρο, λάμπουμε με «του Γενάρη το φεγγάρι παρά ώρα μέρα μοιάζει», σκεπασμένοι όμορφα, διαφορετικά με την κατάλευκη μπέρτα του «Κρυαρίτη» και κρυουλιάζουμε μαζί με τα κοπάδια που γεννούν, τον «Γενολοήτη», τον «Γενάρη»…

Πέρασαν οι ημέρες, κύλισαν και έφτιασαν μήνες και αυτοί τους χρόνους που ψάλλουν το άσμα της ελπίδας…!


Επιστροφή στην αρχή

Αντισταθείτε…!

Πώς οι λόγοι διαχεόμενοι, σκοπίμως διφορούμενοι, εξαγγέλλονται!

Πώς οι λέξεις, που απαρτίζουν τις εξαγγελλόμενες έννοιες, αλλάζουν σημασίαν διά του χρόνου!

Πώς επιλέγονται! Και η επιρροή τους προβάλλει δίφορα, χαρίζεται και με τις δύο όψεις της!

Πώς η διττή μορφή απεικονίζεται και ελευθερώνει τμήματα της ενέργειάς της! Πώς καθώς μεγεθύνονται, στην προσπάθεια σχηματοποίησής τους, έρχεται η μορφή και προσδίδει το σχήμα της!

Πώς ίσταμαι εν τω μέσω του εαυτού μου, που διττά παρουσιάζεται;

Πώς εμείς αναλαμβάνουμε την ευθύνη της αποκατάστασης όλων των συμπυκνωμένων στρωμάτων, που ταχύτατα επικάθηνται και απλώνονται ευρύτατα στους τομείς της ζωής μας;

Αντισταθείτε…!

Αναγνωρίζω και αναγνωρίζομαι!

Καλπάζουν οι σκέψεις…, δεν προλαβαίνω να παρακολουθώ…!

Ερωτήματα ποικίλα χαρίζονται μέσα στον νου κινούμενα, γρήγορα ενδύονται. H ανταπόκρισή μου σχηματοποιεί τις μορφές, που παρουσιαζόμενες έμπροσθεν εμού υποκλινόμενες, αναμένουν την αποδοχή να τους προσδώσει την ενδυνάμωση της κίνησης. Και όταν αυτό επισυμβεί, άρχουν της ύπαρξής μου. Η καλπάζουσα εναλλαγή έλκει ενδύναμα την προβολή της και νέες μορφές ενδύονται και η ταχύτητα ακολουθεί τον αύξοντα ρυθμό τους.

Μα ξάφνου έρχεσαι Εσύ! Δύναμαι να Σε αναγνωρίσω. Λιτή εμφάνιση, παύουν οι επαμφοτερίζουσες κινήσεις του νου, παύει η ταχύτατη επιβολή των τάσεων και των δυνάμεών τους, παύει η άπλετη αναρρόφηση όλης της ενεργειακής δομής, που συγκροτείται από την επιβολή της σχηματοποίησης. Παύει η γέννηση άλλων και άλλων, πολλών αντιγράφων της ημίσεως πλευράς μου.

Πώς χωρίζεσαι και δεν τυρβάζεις; Πώς χαρίζεσαι και με τις δύο σου όψεις;

Αντισταθείτε στην καλπάζουσα άρνηση. Αντισταθείτε στην κατακρήμνιση της ζωής και συγκρατείστε την. Σκοπός, η κίνηση υπέρ της ενότητος, για να εμπεδωθεί ορθά η αναγκαιότητα της αφύπνισης των στοιχείων, που θα δημιουργήσουν νέα ερωτήματα για την πορεία και τον στόχο της.

Στόχος είναι η τελειότητα, της οποίας η έκφραση σταδιακά φανερώνεται. Εις εμάς όπως κινούμεθα εντός της παρεχόμενης θείας νομοτέλειας, επιτρέπεται η αναγνώριση της απολυτότητας των νόμων και το αποτέλεσμα γίνεται άμεσα αντιληπτό. Ελλείπει η κατανόηση της λειτουργίας των θείων νόμων και οι συνέπειες των λόγων και σκέψεών μας. Η απολυτότητα της εκφραζόμενης άποψης, της κατ΄επιλογήν ευρισκόμενης εντός της άρνησης, περιέχει εντός της την δυναμική των νόμων, οι οποίοι πρόκειται να λειτουργήσουν για να αποκαταστήσουν την ισορροπία της συγκεκριμένης έκφρασης.

Η αμφίδρομη κίνηση της έκφρασής μας δημιουργεί πολλαπλής υφής προσκόμματα και αντιστάσεις, οι οποίες τροφοδοτούμενες από την τάση, θετική ή αρνητική, γεννά, και η αύξηση των αντιστάσεων εκφράζεται με την δυναμική της. Ο συντονισμός, με την κίνηση των θείων νόμων που προβάλλουν, είναι άμεσος, γιατί διαβιούμε ενταγμένοι στην αποκάλυψη τους. Δημιουργείται χώρος για την εξωτερίκευση της έκφρασης, θετικής ή αρνητικής, ώστε το όλον της νομοτέλειας που περιέχει, καθώς τίθεται σε λειτουργία, να κινητοποιεί την υπευθυνότητα, που εντός αυτής οφείλουμε την στάση μας.

Οι αναφαινόμενες διαδικασίες είναι εύκαρπες εντός της εξέλιξης και κατά την αποκαλυψή τους φανερώνουν την δυναμική τους, η εκδήλωση της οποίας επαμφοτερίζεται κατά το θετικόν και αρνητικόν της. Μα η λειτουργούσα Αρχή αποκαλύπτεται και εντός της Αγάπης, της μόνης ικανής, επέρχεται ελευθερία.

Σκοπός είναι, η δημιουργία ισορροπίας, ώστε να εξωτερικεύεται η αλήθεια. Να ενώνονται οι συγκλίνουσες απόψεις, ώστε η τροφοδοσία της αληθείας να ολοκληρώνει την αμφίδρομη σχέση στο είναι μας και η ανακούφιση συνοδεύει την εφαρμογή. Η πράξη μας καθίσταται συνυπάκουη της άρχουσας τάξης των θείων νόμων, δια των οποίων επισφραγίζεται το επερχόμενο αποτέλεσμα.

Αντισταθείτε, ώστε προσφερόμενοι, η ανάληψη ευθύνης της αποκατάστασης να μην δημιουργεί πρόσκομμα στην ελευθερία, παρά να ενεργοποιεί αυτήν και τον αναβιβασμό όλων ημών διά της πράξης, ως «τροφής ανεκλάλητης που ποτέ δεν τελειώνει».


Επιστροφή στην αρχή

Αγάπη…, Θεοφάνεια

Σήμερα «Μεγάλη γιορτή Θεότρομη», σήμερα Θεοφάνεια, σήμερα άκουε τους λόγους που λαλούν μέσα στο είναι σου, άκουε τους λόγους που κινούν τα ύδατα της Τριαδικής σου φύσης… Άκουε, ό,τι προσευχόμενος αιτείς, ως έλεος να ελκυθεί, να διαχυθεί. Άκουε, ό,τι ως ευχαριστία η έκφρασή σου ελευθερώνει, ό,τι ως μετάνοια διεχύθη εντός σου, απευθυνόμενος εκεί, απ΄ όπου για πρώτη φορά οι οφθαλμοί σου αντίκρυσαν, η ψυχή σου διενοίχθη, η καρδιά σου εδέχθη, το Άγιον Πνεύμα! Άκουε ό,τι στην ατέλειά σου υπάρχει, στους τύπους και στα όριά που σε χαρακτηρίζουν, ό,τι μέσα στα σύμβολα διαχέεις, ό,τι ενδυναμώνεται από την λειτουργία της ιστορίας…, άκουε…

Δες, τα πάντα εμπερικλείονται στην Αγάπη όταν εφανερώθη! Τότε που στο ένδον σου το Άγιον ύδωρ το μυρωθέν, της ένωσης και της εναλλασσόμενης λειτουργίας της, δημιουργεί… Τότε λέγει: Αγάπη σε βαπτίζω, Αγάπη σε ονομάζω!

Ω! Πώς εμύρωσε, πώς ένωσε, πώς πρωτάγιασε!

Ενώνει την αγιότητά σου, την ατέλειά σου, την ύπαρξή σου, την γη και τους πλανήτες, ενώνει κάθε στοιχείο έμψυχο ή άψυχο, ενώνει τα έλλογα με τα άλογα, την μορφή με το άμορφο, ενώνει την απειρότητα, μυρώνει την διάχυσή της η Αγάπη!

Το “άλαλο νερό” παράλαβε μέσα από τις υμνωδίες των ναών, από τους λόγους των ιερέων, από την αφύπνιση του είναι, από την γη, τα δένδρα, τα ύδατα…! Παράλαβε την ζώσα Αγάπη, την μορφοποίηση της Ανάρχου Αρχής, την σύλληψή της, την έμπνευσή της, στην ύλη σου, στον νου σου, στην καρδιά σου, στο είναι σου…, παράλαβέ την για να μυρώσει τους λόγους σου, τους συμβολισμούς σου, να επισφραγίσει την ένωση του πραγματικού, του αληθούς με το εικονικό, την πλάνη που δημιουργείς.

Άρχισε να ραίνεις την ζωή, όποια μορφή και εάν έχει, την ύλη της, ό,τι προσπαθεί να δημιουργηθεί, την ατέλεια που η δημιουργία σου ενεργοποιεί… Ραίνε τα πάντα με αυτήν, την κεκαθαρμένη Αγάπη, που αγιάζει από τη στιγμή της ενεργοποίησής της· την Αγάπη που έλαβε την δική της μορφή και ως ήχος, ως φωνή που συνταράσσει το είναι, διανοίγει την καρδιά και τους οφθαλμούς σου, τελειοποιεί τον προορισμό σου, μετουσιώνει, χρίζει… Η Αγάπη χαρίζεται στην συνέχειά σου…!


Επιστροφή στην αρχή

2016 …Ευχές

Ο νεωστί ελθών χρόνος, διανοιγόμενος, αρχίζει την πορεία του… Μία απειροελάχιστη στιγμή μόνον χρειάζεται και το μέλλον τρέπεται σε παρελθόν…, και ο χρόνος, παλαιός, γηραιός καταδεικνύει πολλαπλά, όταν ο νους επαφίεται στις εικονικές επαναλήψεις· ό,τι ιστόρησε την ζωή, συνειδησιακά, άηχα, ό,τι εντύπωσε στην μορφή, ό,τι η ακριβής πένα στην γνώση κατέγραψε όταν η αντίληψη προσέδωσε εμβρίθεια, όταν η αποτύπωση παρέδωσε ευρύνοια στην εξέλιξη, ό,τι απεκάλυψε, ελλείψεις, εναλλαγές, την όμοια παρουσία των αντιθέτων, την πολύτροπο κίνηση της βούλησης, την κατάδειξη της δράσης, τότε που οι αξίες πλήρωναν το συναίσθημα και το ήθος πύκνωνε την κίνηση…, πολλά…!

Ω! πως φαντάζει η ιστορία του κόσμου μας…! Νέα!

Μόλις τώρα ο καινός μας χρόνος, αρχίζει συγκεκριμμένα να καταλαμβάνει τον χώρο του και η άυλη ύπαρξή μας προσδίδει σ’ αυτόν διάσταση και ενούμενος μαζί μας κινεί την ενέργεια, προσδίδει σχήμα…!

Ο καινουργής χρόνος παρουσιάζει την ύπαρξή του, την ποσότητά του, την σχέση του, ενούμενος γενικά και ειδικά απαριθμώντας ένα προς ένα, ό,τι παρέλαβε κατά την είσοδό του…!

Η Αγάπη λοιπόν, παρούσα, παραλαμβάνει και προσφέρει πραγματώνοντας την διδαχή Της! …και εγώ εύχομαι… Η Αγάπη, που οριοθετεί την απαρχή της δημιουργίας, να συνοδεύει την θέλησή σας, τις αποφάσεις σας, τις ελπίδες σας, την πίστη σας, να καλύπτει την αξιοπιστία της ψυχής σας, ώστε η αξία της παρελθούσης ιστορίας δια της παρούσης να αναβιβάζει τάχιστα την δημιουργία που πράττει· ώστε η θεωρία να περιγράφει σοφά το αποτέλεσμα της ζώσης κοινωνίας και να διαμοιράζει την διδαχή θετικά, διότι η εμπειρία ενώνει την ιερότητα με την ανιερότητα καταδεικνύοντας το Έν.

Χρόνια Πολλά και Καλή Χρονιά.


Επιστροφή στην αρχή

Οδός Αληθείας

Άκους με…!

… Αυτοί Πατρίδα, Άγια Γραφή και Σπόρος!
Κι απ’ τα ιερά μας κόκαλα βγαλμένη
η Προδοσία στο μασκοφόρο δίνει
σπαθί μ’ ένα χρυσό πουγκί για φούντα!  …
Κ. Βάρναλης

Μα τι πρόκειται να γίνει;  Κοιτώ έκθαμβα, το βλέμμα μου ακολουθεί…, ο νους μου αποκτά την διαύγεια των οφθαλμών μου και οι άηχοι ήχοι δυνατά εγγράφονται στο είναι μου λαμπερά, ευανάγνωστα…!  και η λέξη ΑΛΗΘΕΙΑ λάμπει μέσα στην πολλαπλότητα της έμπνευσης.  Άκουσμα, εικόνα, λήψη στον νου…, συμπληρώνεται, οι ήχοι σχηματίζονται και ως ορισμοί παρέχονται!

Εναποθέστε την οδό εντός της καρδίας όλων των Ελλήνων, όλοι εσείς οι λαμπεροί συνέλληνες, και διαφυλάξτε αυτήν, ίνα στέργεται η δίοδος της ελευθερίας και η απαρχή της κινητοποίησής της. Η Αλήθεια διαπερώντας την οδό διαχέεται και άρχεται η ενεργοποίηση στο ένδον των Ελλήνων συνάμα με την ορθή, ενσυνείδητη εφαρμογή των νόμων που την καλύπτει.  Η διαδικασία επιταγχύνεται όταν η ψυχή, η διαφυλάττουσα την ενεργειακή ισχύ της συνείδησης, κινητοποιεί τον πρώτιστο νόμο της ερμηνείας της “την συμφωνία με την πραγματικότητα” και επιβάλλεται η Αλήθεια δια του εαυτού της, ομολογείται διά της πράξης της, αποκαθιστά την γνησιότητά της.

Ακολουθείται η κίνηση…! και παρακολουθώ το αντίθετό της, την ΑΝΑΛΗΘΕΙΑ, που αυτοκαταδεικνύεται  ισχυρά εντός των νόμων των αποτελεσμάτων, που παράγει.  Ω! πως εσύ υπάρχεις μέσα στα αντίθετα και ζεις!  Πως τελματώνεις πάσα μεμονωμένη κίνηση που καλύπτει την ποικιλία του συστήματος όλων όσων αντίθετα κινούν! Η μυθοποιία διαχεόμενη δημιουργεί την προσπάθεια διάγνωσης των διαθέσεων και η παρουσία της προεικάζει και παρέχει θέσεις ενδεδυμένες ασύνετα, άκριτες συνοδείες της θεωρίας, που ενδυναμούμενη εκ της θέσεώς της, ορίζει.

Η αντίθεση κινούμενη ελεύθερα παρέχεται, εναλλακτικά, ταυτόχρονα πολλές φορές, μα καλούμεθα άπαντες να παρουσιάσουμε το χαρακτηριστικό της ψυχής, την ΑΓΑΠΗ. Την αγάπη, την μόνη ικανή για την απόσβεση των πλαστών, κίβδηλων, αφύσικων προς την πατρίδα απομιμημάτων και όλων όσων υποδυόμενοι ξένης ταυτότητος κινούνται, ακολουθούμενοι εκ της αρνητικής επανάληψης και εμμονής στην τυφλή προσήλωση της κατεστημένης κίνησης.

Εντός της μίας καρδίας, της ελληνικής, της ισχυρής, η ψυχή διαφυλάττει τα αρχεία της πτώσης του ανθρώπου και τους απορρέοντες νόμους της ένωσης. Και άρχεται η ενεργοποίηση της ψυχής, όταν η μεμονωμένη οντότητα διαχεόμενη στο σύνολο της ενιαίας υπόστασης της πατρίδος, ορμητικά, δυνατά, εντάσσει την βούλησή της εντός της θείας βουλής, της ελεήμονος Αρχής. Και η ενυπάρχουσα συνείδηση αιτεί την εφαρμογή των ιδεών, που καλύπτουν τους καταπατηθέντες νόμους.

Το όλον της αληθοέπειας, της πράξης δημιουργεί…!

… Φανέ, όταν το έλαιον σε λείψη, τι θα γίνης;
Τι;  θα σβεσθής …
Δ. Παπαρρηγόπουλος


Επιστροφή στην αρχή

και εκείνος έλεγε…

Αδελφέ άνθρωπε, διακηρύττω με δύναμη την Αλήθεια. Ζητώ μιμητές μου, που να έχουν το θάρρος να εκφραστούν όμοια, επαναστατώντας στην κατεστημένη τάξη των ιδεών και των πραγμάτων και να συντελέσουν στην αφύπνιση και  ανόρθωση των μαζών που εκμεταλλεύονται οι ισχυροί της γης.

Πιστεύω ακράδαντα πως πρέπει οι άνθρωποι να πάψουν να υποκρίνονται και να εκφράζονται μέσα από μία επιφανειακή διπλωματία χωρίς συγκεκριμένους στόχους, με εξωτερικές ευγένειες αλλά με ύπουλα ένστικτα και ιδιοτελείς αποβλέψεις.

Πιστεύω πως πάνω από τα κρατούντα κατεστημένα ιδεών υπάρχει η Αγάπη και η Ενότητα και αυτά πρέπει να φανερωθούν με σθένος και παρρησία στον άνθρωπο, που πρέπει να ανορθωθεί και να γνωρίσει την αληθινή όψη των πραγμάτων και όχι την υποκριτική διπλωματία και τα συμφέροντα των ισχυρών.

Η φωνή σας ας ακουστεί στα πέρατα της οικουμένης, αποδίδοντας τον οφειλόμενο σεβασμό και ευχαριστία, στον τα πάντα κατευθύνοντα Θεό της αγάπης.


Επιστροφή στην αρχή

…στους Καστελορίζιους

οι ισχυροί και υψηλά ιστάμενοι, οι κραταιοί εντός του δικαιώματος της εκλογής των, εύχονται…
και σε έναν κόσμο ευρισκόμενο σε συνεχή ζήμωση, εν μέσω αντιθέσεων που συγκροτούν το παρόν της κοινωνίας μας, με την αμεσότητα της αναγνώρισης των προβλημάτων μας, με την απλότητα της προσφοράς που ανανεώνει προσδοκίες,
…αυτοί ευχόμενοι προχωρούν…,

και οι ευχές μου μαζί με τις δικές σας επίσης προσφέρονται,

εύχομαι οι λόγοι σας να κατακρημνίζουν την σαθρή θεωρία που ορθώνεται ως τείχος και πνίγει τον άνθρωπο,
εύχομαι, οι λόγοι σας να πληρούν με ελπίδα κάθε ανήμπορο συμπατριώτη μας και λόγοι καρδίας που οικοδομούν αληθώς να γίνουν,
εύχομαι, η αποφασιστικότητά σας αναλυόμενη ως πράξη, να κατευθύνει πάντες στην μία, την αληθή διδαχή των σεβάσμιων προπατόρων μας,
εύχομαι, η καρδιά σας να παρασύρει αντιθέσεις που εγείρουν την διάθεση σύγκρουσης και πάντα να ορμά και να διαλύει ό,τι ανεμπόδιστα, ασεβώς, αδίκως ενδύναμα δημιουργείται,
εύχομαι αυτή μόνη η καρδία σας να ορθώνεται εμπρός στο προβαλλόμενο δικαίωμα του κατεστημένου των αχαλίνωτων εξουσιαστών, των ζηλόφθονων κατακτητών και να μικραίνει, να ελαχιστοποιεί, να αφανίζει ό,τι ψευδώς, αδίκως, ιδιοτελώς προσπαθεί να εφαρμοστεί,
εύχομαι αυτή μόνη η Καστελορίζια καρδία να πολλαπλασιάζει την γεωπολιτική, τοποστρατηγική ισχύ του Ελληνικού μας τόπου ανάγοντας δυνατά γη, ουρανό και θάλασσα εντός της εθνικής, συλλογικής μνήμης όλων ημών των συμπατριωτών,
και πάντα η ισχύς της Αγάπης, όλων ημών των Ελλήνων, ανάλαφρη, ελεύθερη, ασφαλής, στεφανώνει με την δημιουργική της φύση υγιώς και συνοδός όλων ημών παρέχεται συνεπώς, ευγενικά, γιορτινά,

«Καλή Χρονιά …μην αγγίζετε το Καστελόριζο».

30 Δεκεμβρίου 2014
Οι ευχές είχαν σταλεί στο Καστελόριζο το 2011. Αποστέλλονται εκ νέου για το 2015, με την επισφράγιση της αγωνιζόμενης αγάπης μας, και ως προειδοποίηση προς τους αχόρταγους γείτονές μας, ίνα μη αγγίξουν ακόμη και τα θαλάσσια ύδατα της νήσου, αλλά και προς όλους τους συνέλληνες απ’ άκρου εις άκρον της πατρίδας μας, για να μην ποτέ λησμονούν…


Επιστροφή στην αρχή