Αγγελική Σκιαδοπούλου

Τα κείμενά της:
Μνήμες ψυχής

Μνήμες ψυχής

Αναμνήσεις, που ταξιδεύουν στα όμορφα χρόνια της νιότης. Δύσκολα χρόνια μα γεμάτα εικόνες, ήχους, χρώματα, γεύσεις, πλούσια σε συναισθήματα, εναλλαγές, αρετές σαν το φιλότιμο και άλλες… Χρόνια που σημάδεψαν την ψυχή γενεών.

Ίσως, τότε, δεν συνειδητοποιούσαμε την ομορφιά τής στιγμής, τον άυλο πλούτο, την ποικιλία των βιωμάτων, των εικόνων, των ήχων, τις μυρωδιές που εντυπώνονταν, ξεχύνονταν γύρω μας και σφράγιζαν τις στιγμές. Βιώματα, που ακόμα και σήμερα ξυπνούν μνήμες ψυχής, γιατί μόνον η μνήμη της ψυχής είναι ζωντανή.

Ο νους δεν δύναται μόνος την μνήμη να ζωντανέψει.

Ίσως δεν συνειδητοποιούσαμε πως όσα ζούσαμε τότε, θα γίνονταν αναμνήσεις, που θα αναζητούσαμε με νοσταλγία, μελαγχολώντας πολλές φορές για την απουσία τους από την ζωή μας. Είναι πράγματι απούσες ή νεκρές, προσδοκώντας την πνοή της ψυχής, ζωή και πάλι να εμφυσήσει; Ίσως να σταθήκαμε περισσότερο στις δυσκολίες, που έφερε η εποχή, στην προσπάθεια προόδου και εξέλιξης και λησμονήσαμε ό,τι χάριζε χαμόγελο, αυθεντική χαρά, ζώσα ελπίδα, ώθηση ενεργή να δημιουργούμε από το «μηδέν».

Η νέα εποχή που ανέτειλε, μας βρήκε πλουσιότερους σε υλικά αγαθά, με μεγάλες ανέσεις και ευκολίες, με άλματα στην επιστήμη, στην τέχνη, κάτι που τότε οραματιζόμαστε ως στόχο μακρινό.

Ο πλούτος ενέδυσε τον άνθρωπο. Ήταν βαρύ το ένδυμα.

Οι συνήθειες άλλαξαν, οι τρόποι συμπεριφοράς επίσης. Εισήλθαν όλα σε μια τροχιά ταχύτητας υψηλής, αλλά συνάμα άρχισαν να ισοπεδώνονται αξίες, μνήμες, ό,τι κατακτήθηκε με τόσο κόπο, ό,τι προσφέρθηκε με τόση αγάπη. Ένας νέος «κόσμος» άκομψος, αποξενωμένος, δίχως ψυχή, φτωχότερος σε ευγενή αισθήματα και ιδανικά. Σπανίζει πλέον η καθαρότητα, πλεονάζει η υποκρισία, με ευθύνη του ίδιου ανθρώπου, που κάποτε και αγάπησε και δημιούργησε…

Πρωταγωνιστές και όψεις του ίδιου νομίσματος εμείς.

Καλούμαστε να ανακαλύψουμε εκ νέου τον Εαυτό μας. Να αναγεννηθούμε, να ανασυνταχθούμε, να αυτοαξιολογηθούμε με θάρρος, να αρθρώσουμε λόγο ευθύνης, να πιστέψουμε ξανά και να ενωθούμε με ό,τι πραγματικά απωλέσαμε. Την Ψυχή μας! Εκείνη είναι η κιβωτός της σωτηρίας, ο στυλοβάτης της ύπαρξης, ο εμπνευστής των ιδεών, των οραμάτων, ο ενωτής των αντιθέτων!

Επιτακτική η ανάγκη, όσο ποτέ άλλοτε, ν’ αναλάβουμε δράση, να γίνουμε ενσυνείδητοι κοινωνοί της Ύπαρξης, της Ουσίας, που προσεφέρθη στον άνθρωπο ως καρπός Ζωής, φέροντας την τελειότητα του Όλου.

Η προσφερόμενη Ζωή εντός της ψυχής του ανθρώπου είναι η κινητήριος δύναμις στην πορεία αλλαγής και μεταστροφής του. Είναι η ώθηση για την δημιουργία του νέου Κόσμου, που θα αναστήσει την μνήμη, τη συνείδηση και θα μεταλαμπαδεύσει το αρχέγονο πυρ της Αγάπης, ενσταλάζοντας την ελευθερία της κίνησής Της σε κάθε ιδέα, έννοια, σκέψη, λόγο, πράξη, αποδεσμεύοντας παρελθόν, παρόν και μέλλον από ό,τι δέσμιο κρατεί.

Η δημιουργός Αγάπη παρίσταται ζώσα. Κινεί τον Εαυτό Της, διασχίζοντας τα όρια του χωρόχρονου. Ενώνει κάθε στιγμή και αποκαλύπτεται σ’ όλο το φάσμα της δημιουργίας, προσφέροντας το όλον της Εμπειρίας στην γέννηση της νέας ζωής. Της Ζωής που παρέλαβες άνθρωπε και ως συνεχιστής παρουσιάζεις, αναδεικνύοντας την ενότητα στην διαχρονική πορεία σου.


Επιστροφή στην αρχή