Άξιον Μνείας

Το Κέντρο μας περιβάλλει πολλαπλά τον άνθρωπο και ενεργεί για την αφύπνιση της συλλογικής συνείδησης και μνήμης.  Έχει ως βασική αρχή τη μνημόνευση αξιοτίμητων συνανθρώπων και των έργων τους, την επί τιμή προβολή της ζωντανής παρουσίας τους, όπου και όταν η συντεταγμένη πολιτεία επιδεικτικά προτάσσει την ολική αμνησία. Με αυτόν τον τρόπο βοηθούμε στην διάπλαση του νέου εξελικτικού χαρακτήρα των συμπατριωτών της επόμενης γενιάς. Όπως αυτή η ζωή που εκμηδενίζει τον χρόνο και μετατρέπει τάχιστα το μέλλον σε παρελθόν, που ανάγει τα ατομικά σε εθνικά με μία και μόνη υποχρέωση, τη συνέχεια της προσφοράς, ομοίως ελληνότροπα πρέπει να καταδεικνύουμε την αρχή της μεταλλαγής, και παρουσίασης της νέας εθνοπρεπούς δημιουργίας της πατρίδος μας.

Ύμνος στην Γυναίκα Ψυχή

«Σε αγαπώ! Γυναίκα Ψυχή άπειρη, ατελεύτητη, άναρχη. Προήλθες από εμέ. Είσαι το είναι Μου, είσαι το κάλλος που εξεφράσθη, που επλημμύρισε τα πάντα, που κατέκλυσε τους κόσμους. Είσαι η αρμονία του παντός, η ελπίδα και η αγαλλίαση, ο τρόμος και ο φόβος. Είσαι η καλοσύνη και η μεγαθυμία, το μέγα μου έλεος.
Είσαι η αγάπη η απερίγραπτη, σε παραννόησαν, προσπάθησαν να σε κατακτήσουν για να σε υποδουλώσουν, να σε κάνουν κτήμα τους. Μα ανήκεις σε Εμέ. Βγήκες από την πνοή Μου και κατέκλυσες τα πάντα. Είσαι ο αέρας που αναπνέουν τα πάντα, ο ήλιος, οι χρυσακτίδες, η κίνηση και η αρμονία, τα φυλλώματα των δένδρων, το θροϊσμά τους, η αύρα τους, η διάχυσή τους μέσα στα πάντα. Είσαι η ζωή των κόσμων.
Ψυχή σε καλώ να ενωθείς με τα πάντα όπως πριν εκδηλωθείς, για να επανέλθεις μέσα από τα πάντα στα πάντα που Είμαι.
Είμαι γύρω από το πρόσωπό σου ως θωπεία, ως αύρα, ως φως, ως ακτινοβολία, ως αγάπη…
… Να μετουσιώνεις ό,τι δεν είναι ομορφιά και κάλλος, να ανάγεις εις τους κόσμους του φωτός και της δόξης μου τα πάντα, να δίνεις αενάως χείρα βοηθείας προς τους πάντες και να εναγκαλίζεσαι τους πάντες και τα πάντα, αδιακρίτως τάξεων κοινωνικών, μορφώσεως, αδιακρίτως των τάξεων εκείνων που κατατάσσουν οι άνθρωποι… Σε αγαπώ.
… Σε αγαπώ, το λέω στην εκδήλωσή μου, όποια και αν είναι, όπου και αν ευρίσκεται, όπου και αν υπάρχει, σε όποιο μέγεθος, σε όποια κατάσταση, χώρα, σε όποιο λαό, φύλο, ηλικία, σε όποια γνώση, εκδήλωση, μέσα στα πάντα διαχέω το σ’ αγαπώ. Σε όλους τους τόνους, σε όλες τις αποχρώσεις, σε όλες τις γλώσσες, σε όλους τους ήχους, με όλα τα χρώματα, με κάθε αρμονία…»

Δάσκαλος Ιωάννης

(Αναδημοσίευση από το βιβλίο Εγώ ειμί ο νόμος, Α’ έκδοση 2002)

Επιστροφή στην αρχή

Τριαντάφυλλα της ΑΕÍΡΟΥΣ

Ακούστε εδώ την σύνθεση Τριαντάφυλλα της ΑΕÍΡΟΥΣ του Ηλία Κοτζιά.

Η Ιδέα ενεργοποιεί τον συνθέτη Ηλία Κοτζιά και κυλά, διαπερώντας τον χρόνο. Συνθέτει την ΑΕΙ-Ρέουσα ενέργεια της πνοής της χιλιετιών αγγίζοντας με την ηλεκτρονική μουσική του σύνθεση τις γραμμές της ασταμάτητης ροής του κάλλους στον χώρο και τον χρόνο.

Η σταθερή ηχητική απεικόνιση κρατεί γερά τους στύλους του ελληνισμού, λιτά, όπως παρουσιάζονται τα χαρακτηριστικά ΑΕÍΡΟΥΣ.

Και γεννά μέσα στην ωραιότητα το νέον, όπως τα ρόδα κινούν με την ασταμάτητη εναλλαγή την πολυχρωμία. Τα ρόδα παρίστανται ηχητικά ελαφρά, παιχνιδίζοντας στην νεότητά τους με την αλληλεπίδραση των βασικών καταβολών της πατρίδας μας.

Η μουσική έκφρασή τους διατρέχει το παρόν και χαρίζεται ως η ελπίδα στο μέλλον, τροφοδοτώντας την σχέση του ήχου με την ΑΕΙ-Ρέουσα αγάπη.

Επιστροφή στην αρχή

Ιωάννης

Φωνή που εκδηλώνει το ανεκδήλωτο και ρέει από τα χείλη και κρούει στα ώτα τον κώδωνα της Ύπαρξης.

Φωνή ψαλμού, που υψώνεται από την γη στα ουράνια τ΄άπειρα.

Φωνή Θεού, που κατακλύζει το σύμπαν και πυροδοτεί τις καρδιές που είναι μία…
Βίβιαν Σιδέρη

“Μετανοείτε άνθρωποι…!” Kαι ο ήχος βοά μέσα από την ισχύ της πολυποίκιλης αγάπης, που περιπλανάται στον έσω κόσμο μας. Και η άφωνη βοή της αγάπης, ενδεδυμένη τον μανδύα της ιδιοτέλειας, χαρακτηρίζει την πλάνη με την απουσία της αναγνώρισής της…

“Μετανοείτε άνθρωποι…!” Kαι η βοή εναλλασσόμενη, ενδυόμενη το είδωλό σου σύρεται στον έσω κόσμο σου, διατηρώντας την ισχύ της…

Ω! Mα πώς κλίνεις την κεφαλή σου…! Πώς η βοή μεταλλάσσεται και ως ύμνος παρέχει την αγκάλη της αγάπης και αγγίζει την κεφαλή σου…!

Ω! Πώς η κλίσις σπεύδει να χαρακτηρίσει την ταπεινοφροσύνη, να παραδειγματίσει…!

Και η βοή ως υμνωδία αναβλύζει, όταν το είναι αποδύεται ό,τι παλαιόν…!

Και προβάλλει η πράξη!

Και διακρίνεις, γιατί ο άνθρωπος άξιος κατέστη.

Και διακρίνεις, γιατί ο Θεός αξιώνει τον άνθρωπο.

Επιστροφή στην αρχή

Ο τολμών νικά

Μα πώς ο χώρος εντάσσει τις εικόνες του χρόνου; Πώς αποκαλύπτεται, όταν ταξιδεύεις στον χρόνο η ύπαρξη του χώρου; Πώς οι έννοιες συμπυκνωμένες αποκαλύπτουν με την πλήρη ενέργειά τους τον χρόνο που απαιτείται, όταν ο σκοπός παρουσιάζεται ενδεδυμένος; Μήπως ο χρόνος αποδεικνύεται, όταν ο χώρος παραδίδεται στον σκοπό και η εικόνα του χρόνου αποδεικνύει τον στόχο; Πώς η αντιστοίχιση αΰλου και υλικού πραγματώνει την ένωση της δημιουργίας τους;

Πολλές οι ερωτήσεις ανάλογες και οι απαντήσεις.

Ορίζω λοιπόν τον χρόνο όταν ό,τι έχει ολοκληρωθεί ήδη παρέχεται δια της θεωρίας του παρελθόντος και εδράζεται ως διδασκαλία στον χώρο που δημιουργεί εικόνες. Και συμπληρώνω, ό,τι απρόσιτο δεν φανερώνει το μέλλον, δεν εδράζεται θεωρητικά ο στόχος, αλλά διδάσκεται ο σκοπός, ώστε η εικόνα να γεννά την κίνηση του παρόντος.

Το άπαν κινείται άχρονα και αποκαλύπτει την ενέργειά του.

Αυτή ενδύεται την άυλη μορφή της και ο χρόνος τής προσθέτει ονόματα και αναγνωρίζεται η παρελθούσα κατάστασή της στο παρόν. Άγγελοι ενδυόμενοι τον σκοπό απαρτίζουν την θέληση και τον χαρακτήρα του σύμπαντος κόσμου. Λεγεώνες ορίζονται από φύσεις νοερές, αεικίνητες, αυτεξούσιες, ασώματες. Η Αγάπη, δημιούργησε τους πνευματικούς μεσάζοντες με την ελεύθερα υποταγμένη θέλησή τους στον ορισμό του Θείου σκοπού.

Και ο χώρος που δημιουργεί εικόνες είναι η συνείδηση, της οποίας προΐσταται η καρδιά και περιτειχίζεται νοερά στην ύλη. Και ομοίως η αποπνέουσα ενέργειά της ενδύεται την υλική μορφή της και λαμβάνει την διδασκαλία της ως εκπαίδευση, ώστε με την ελεύθερη επιλογή οι φύλακες της χάριτος, που η αντιστοιχία χαρίζει, ενδύονται Στρατιώτες.

Οι Άγγελοι είναι οι απεσταλμένοι φορείς μηνυμάτων της άυλης παρουσίας και οι Άνδρες Ειδικών Δυνάμεων οι απεσταλμένοι προστάτες των συνόρων της πατρίδας.

Οι Άνδρες αυτοί αποτελούν την ωφέλεια της φρούρησης και είναι οι φορείς της πραγματικής πολεμικής εμπειρίας, που παρέχεται ως η μόνη δυνατή εκπαίδευση, ώστε ο χρόνος σε όποια μορφή του να αποδεικνύει σαφώς την ζωντανή τους παρουσία.

Αυτοί οι Άνδρες, οι φύλακες, οι δρομείς, οι γενναίοι αιφνιδιαστές των προτύπων δυνάμεων, οι φορείς όλων των τεχνικών μέσων και των ιερών δικαιωμάτων της χώρας, οι προστάτες της ενδογενούς κυριαρχίας μας, οι υλικοί φύλακες, αυτοί με την ζώσα αντιστοιχία της άυλης μορφής τους εμφανίζονται ως Άγγελοι, λειτουργοί, υπηρέτες και συμπαραστάτες τους, ενισχύοντας την ανθρώπινη φύση και παρεμβαίνοντες ως δευτεραγωνιστές.

Όταν ο χώρος εντέλλει και επιτάσσει την επικοινωνία, τότε ο χρόνος παρουσιάζει την ενδεδυμένη μορφή του και διαχέεται η Θεία εντολή και η εικόνα παρέχεται σε αντιπαράθεση της ύλης της και των δυνάμεων της αΰλου παρουσίας. Η δύναμις της ελευθερίας παρουσιάζεται και η θεωρία ακολουθείται από την Αγγελολογία.

Το παρόν παρουσιάζει το καθήκον, θέτει την απόφαση και ο κίνδυνος επιβάλλει την ενεργοποίηση του χώρου και αφυπνίζεται το όλον της καρδιάς διά της πίστεως και οι Άνδρες μαχητές εφορμούν εν πλήρει δυνάμει των Αγγελικών Αρχών, Μιχαήλ «Δύναμις Θεού» και Γαβριήλ «άνθρωπος Θεού».

Πώς κοσμείται η ανθρώπινη ύπαρξη, πώς με την αναντίληπτη και πάντα παρούσα κίνηση των Ανδρών της υπάρχει και χαμογελά! Πώς συνοδεύεται από την Αγγελική φύλαξη η εθνική μας κυριαρχία!

Η επιτήρηση ακτών και η ασφάλεια των συνόρων, η ανάληψη και εκτέλεση ερευνών υπέρ της πατρίδας, η συμμετοχή και συνδρομή σε διασώσεις και ανευρέσεις ιδιαζόντως επικίνδυνων αποστολών, οι κατά πάντα φύλακες της γης μας και όλων ημών Άγγελοι είναι, που αλλάζουν οι μορφές τους διατηρώντας την Αγγελική τους φύση, είναι οι ενδεδυμένοι Άνδρες Ειδικών Δυνάμεων.

Προς τους ικανούς λοιπόν, τολμηρούς και πειθαρχημένους Άνδρες παρατίθεται ευχαριστία ως ελάχιστη ένδειξη σεβασμού για την υπέροχη δράση της άτρωτης πολεμικής τους φύσης, στους δημιουργούς της πρόθεσης του σκοπού, του υπέροχου ελληνικού πνεύματος, στους άτρωτους πολεμιστές, στους άξιους διαχειριστές κρίσεων και πάσης έκτακτης ανάγκης, στους ετοιμότατους, μόνους ικανούς προς πρόληψη, αντιμετώπιση και αποκατάσταση της συνολικής άμυνας του κράτους μας.

Η εμπειρία διδάσκει… Πώς διαβιβάζεται η θέληση του Θεού διά των αγγελιοφόρων, πώς παρέχεται ο εποπτικός Άγγελος – Άνδρας στην ψυχή όλων ημών όταν ως φύλακες ευσεβώς θεοδρομούν, τιμούν την βούληση!

Ο αναβιβασμός τελείται!

Και το παρόν πληρεί μετ’ ευχαριστίας μεγίστης· και αυτή διαχέεται στην δυαδική φύση των προασπιστών, των άυλων και ένυλων κηδεμόνων, των ταγμάτων και των σωμάτων, που συνδράμουν άμεσα προσφέροντες υπηρεσίες υποδειγματικά, εξειδικευμένα, φανερώνοντας την άυλη παραλλαγή και την ταχύτητα τής δράσης τους στην πράξη. Της πράξης, που ως νομοτέλεια κοινωνεί τον άνθρωπο και μεγιστοποιεί το αποτέλεσμα της έμπρακτης κινητοποίησης της προσφοράς.

Η Αγάπη και οι συνοδοί της, αφομοιώνονται στην σκέπη της και ο άνθρωπος πεφυλαγμένος απολαμβάνει της κάλυψής της· και η ευχαριστία ως αίτηση προσφέρεται, ώστε η ολότητα της Αγάπης συνειδησιακά να αποκαλύπτει προσηκόντως την ελευθερία που αποκαθιστά, πραγματώνει και εντασσόμενη στο χωρόχρονο δημιουργεί το μέλλον.

Αφιερώνεται εξαιρετικά στόν έναν αγαπητό, πολύ αγαπητό, φίλο, τον περιφρουρούντα την πατρίδα και στους ομοίους τους Άγγελους – Άνδρες των Ειδικών Δυνάμεων


Επιστροφή στην αρχή

Επί τη εθνική επετείω

Ουδείς κατάλαβε πότε ακριβώς άρχισε η πλοκή των αλυσίδων.

Είχε προηγηθεί η έναρξη της πνευματικής παρακμής. Αργά-αργά, αλλά σταθερά, πρώτα η ψυχή απώλεσε την ελευθερία, εσκλαβώθη, και μετά το σώμα εκάμφθη· το είδωλο προσκύνησε.

Κι όμως δεν ήταν πολύς ο χρόνος από τότε…
Μολών Λαβέ ηκούσθη το ’40-41! Απ’ τους αιώνες της ιστορίας η φωνή κραταιά, μεγίστη.
Δοξασμένη ευποιία, συνεννώνουσα τις δυνάμεις του έθνους, του λαού, είχε γραφεί, και πάλι με αίμα. στην Ήπειρο, στην οροσειρά της Β. Πίνδου, του Μπέλες, στα οχυρά, στο Ρούπελ, στο Νυμφαίο, στο Ιστίμπεη, στους Παλιουρώνες…, στην μάχη της Κρήτης, στην εθνική αντίσταση κατά του βάρβαρου κατακτητή.

Ουδείς αγών μάταιος! Η ένωση της Δωδεκανήσου με τον εθνικό κορμό, μάρτυς αδιάψευστος.

Κι ύστερα ήλθε ο εμφύλιος…
Το παράδοξον ακόμη διαχέει την ενέργεια, και το φαρμάκι του, παρά την ανοσία. Κάποιοι εμμένουν στην αρρώστια. Την καλούν με τρόπους παλαιούς.
Αχνοφέγγει η ευποιία, εύσημα ζητά ο διχασμός.

Η Ελλάς συνέχισε την πορεία. Άλλοι πήραν τον δρόμο της ξενιτιάς, άλλοι με ζήλο εργάσθηκαν. Η Πατρίδα διέχεε την ζωογόνο πνοή σε όλους, στον τόπο όπου άρχισαν όλα, μα και στα «ξένα». Δεν έπαυαν οι συγκρούσεις, έθιμο παλαιό κι αυτό, αλλά μπροστά τραβούσε ο δρόμος.

Κι άλλη ευποιία εγένετο.
Ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Κυπρίων αδελφών με της Μάννας την αρωγή. Η αποτίναξη του Αγγλικού ζυγού, νέος μάρτυς αληθείας.
Ουδείς αγών μάταιος.
Αίμα και πάλι προσεφέρθη, θυσία αγνή στην ελευθερία. Ένωση ήταν ο σκοπός με την Πατρίδα Μάννα.

Το παράδοξον όμως λίγη ζωή στο φαρμάκι έδωκε ξανά.
Βοήθησαν και οι εταίροι. Σύμμαχοι τότε ακόμη ελέγοντο.

Ήταν καλοκαίρι του ‘74. Ο λαός, ο δήμος, πανηγύριζε την πτώση του στρατιωτικού καθεστώτος, την έλευση των πολιτικών στην εξουσία, την αποκατάσταση της δημοκρατίας.

Την ίδια στιγμή, που εξελίσσετο η πανήγυρις, στο νησί της Αφροδίτης διεξήγετο πόλεμος λιγοστών, των διχασμένων αδελφών κατά του βάρβαρου εισβολέα.
Εμφύλιος και πάλι, προηγήθη, διαίρεση. Πραξικόπημα ονομάσθη, ο διεθνής παράγων ευνόησε τους βάρβαρους εισβολείς.
Τραγικό το αποτέλεσμα. Φόνοι, βιασμοί, λεηλασίες, κλοπές, παράνομη κατοχή του 40% σχεδόν της Μεγαλoνήσου. Ακόμη να ταυτοποιήσουν τους νεκρούς από τους τάφους τους ομαδικούς.
Έκτοτε, η πλάνη έγινε θεσμός.
Σύνταγμα νέο εθεσπίσθη. Και πλειοψηφίες σχετικές. Για το καλό μας… Για να ‘χουμε κυβερνήσεις σταθερές. Κι απο κοντά, πάντα νέος νόμος, εκλογικός, να διαιρεί, προσθαφαιρεί, την Δημοκρατία να υποσκάπτει. Τριακόσιοι οι αντιπρόσωποι, όσοι και στις Θερμοπύλες. Πλην όμως οι πύλες διάπλατα ανοικτές, δίχως ν’ ανοίξει μύτη.
Μεγαλόπρεπη η βεγγέρα κάθε χρόνο στο μέγαρο το Προεδρικό!
Και η κατοχή στη Μεγαλόνησο…
Όλοι, λένε, είχαν καλές προθέσεις, πολιτικοί, στρατιωτικοί… Προδότες έπειτα αποκαλούσαν οι μεν τους δε κι αντίστροφα. Μην ήταν όλοι; Αδύνατον.
Οι δάνειες ιδεολογίες έδιναν κι έπαιρναν.

Μετά ήλθε η «ανάπτυξη». Το ΑΕΠ αυξήθηκε, η Ελλάς έγινε «πλούσια» χώρα.
Το όνομα της Ψωροκώσταινας ετυλίχθη και αυτό στην πλάνη, με αποστροφή σχεδόν αναφέρετο, παράδειγμα προς αποφυγή. Κι όμως η Κώσταινα ήταν στο Ναύπλιο τότε, που πρώτη έδωκε το δακτυλίδι της, μοναδικό κειμήλιο απ’ τις ακτές της Ιωνίας για τους ρακένδυτους ζώντες της Εξόδου.
Ποιός όμως δίδει σημασία!
Πλούσια χώρα γινήκαμε, σχεδόν ευρωπαϊκή. Αυτός ήταν ο στόχος.
Κι από κοντά πάντοτε η κομματοκρατία καλά κρατούσε. Τα πάθη τα πολιτικά υποδαύλιζε. Αριστεροί, δεξιοί, κοινωνιστές, κεντρώοι κι άλλοι πολλοί.
Χρήμα πολύ εισέρρευσε. Οι αγορές γλεντούσαν. Και οι πολίτες. Έπαυσαν βέβαια νάναι οπλίτες.
Η Δημορατία λέει ήταν στέρεα. Δεν κινδυνεύει.
Η πατρίδα ανεξάρτητη, στους Έλληνες ανήκε.
Νέες δοξασίες ήλθαν. Οι διακινητές επέμεναν να μας εκσυγχρονίσουν. Για το καλό μας. Με σύστημα και εμμονή πέτυχαν πολλά.
Η ιστορία, η γλώσσα, η πίστη συστηματικά υποτιμήθησαν, δολίως εδιώχθησαν. Δεν έχουν θέση είπαν στον νέο «κόσμο» τον καλό. Είναι λέει ανάρμοστο την Πατρίδα ν’ αγαπάς με πάθος. Είσαι «εθνικιστής». Τα έθνη έχουν πεθάνει. Οι αγορές μετρούν… Όλος ο κόσμος ένα.

Και ακολούθησαν δάνεια πολλά, ο πλούτος αυξάνετο σε μέγεθος, το χρέος ομοίως.
Και άλλα…
Τα Ίμια, η σύλληψη Οτζαλάν, κατά παράβαση του Ξένιου Δία, η αναγνώριση ζωτικών συμφερόντων γείτονος στο Αιγαίο.
Ο πλούτος αύξαινε πιο πολύ. Και η εγωπάθεια…
Οι επιδοτήσεις καλά κρατούσαν.

Αίφνης το 2010, ακούστηκε ότι η χώρα πτώχευσε!
Οι ταγοί του τόπου βεβαίωσαν για το καλό μας, για ν’ αποφύγουμε την χρεωκοπία, άτακτη την έλεγαν, θα μας χρεωκοπήσουν οι σύμμαχοι κι εταίροι, συντεταγμένα, με τάξη, για να μας σώσουν.
Σωσίβια πολλά, δάνεια νέα, χαμηλότοκα, για το καλό μας…
Τα πήραμε, τα πήρανε; Δεν έχει εξακριβωθεί. Το ψάχνουμε ακόμη…

Η κρίση πταίει είπαν, και ο κακός μας εαυτός.
Ξεκίνησε πέρα στον Ατλαντικό από δάνεια στεγαστικά, μετανάστευσε στην Ευρώπη, την καλοδέχθηκαν, αλλά εμείς δεν είμασταν έτοιμοι.
Είμασταν και διεφθαρμένοι, είπαν, είπαμε.
Έκτοτε η σωτηρία έγινε θεσμός και η βοήθεια επίσης. Κάθε μήνα σωζόμεθα. Κάθε χρόνο μνημονεύουμε τον προηγούμενο και τον επόμενο.

… Και άλλα πολλά, ταυτόχρονα συμβαίνουν!
Άνθρωποι πολλοί, χιλιάδες, με εκατοντάδες βάρκες αποβιβάζονται στις νήσους του Αιγαίου. Οι Έληνες τους δέχονται, με αγάπη βοηθούν. Η «φίλη σύμμαχος» δεν δύναται, λέει, να τους θρέψει, είναι βάρος πολύ, ασήκωτο. Τρία χρόνια τώρα τους «εφρόντιζε», πέρα εκεί στα σύνορα με την Συρία. Τώρα πρέπει ως δουλέμπορος να βγάλει τα σπασμένα. Κι όποιος πνιγεί επνίγη. Δεν δύνανται, λέει, οι Έλληνες όλους να τους σώσουν. Εμείς νάχουμε του Αιγαίου την ευθύνη.

Μαζί θα φυλάξετε τα σύνορα, μας λέν’ οι συγγενείς τους, οι Γερμανοί εταίροι. Από κοινού. Κι εμείς, η Ευρώπη, από κοντά…
Ποιά σύνορα ακριβώς, δεν μας λέν’ ακόμη.
Προσφάτως δε, υποσχονται μείωση χρεών, εάν στην Πατρίδα κρατήσουμε ακόμη πιο πολλούς, μετανάστες, πρόσφυγες, λαθραίους. Οι ιδιότητες συγχέονται.
Κι εμείς απορίαν έχομε.
Γιατί τέτοια υπόσχεση γενναία δίδουν, για μείωση χρεών, αφού τα σύνορα θα φυλάττουμε και ο γείτων τις ακτές του;
Του δίδουν και βοήθεια οικονομική για ν’ αντιμετωπίσει με ανθρωπισμό τους πρόσφυγες ή μετανάστες. Άλλωστε στον ανθρωπισμό έχει μακρά προϊστορία.
Τ’ αναγνωρίζουν και οι φίλοι Γερμανοί. Κι άλλοτε τους είχαν πρώτοι διδάξει ανθρωπισμό το ’15, το ’22. Ο Λίμαν Φον Σόντερς εμπνευστής, ο Τούρκος εκτελεστής. Αμελέ ταμπουρού τον είπαν, τάγματα εργασίας και θάνατο λευκό. «Μόνοι τους απεβίωσαν, αίμα δεν θα χυθεί». Η συνταγή δεν εφηρμόσθη ακριβώς. Αίμα πολύ εχύθη! Σφαγές, πνιγμοί, βιασμοί παιδιών και άλλες πράξεις ανθρωπιστικές, πολλές. Χιλιάδες τόνοι τα οστά ταξίδεψαν στην Ευρώπη, με πλοίο βρετανικό, Γάλλοι οι αγοραστές, έμποροι οι Κεμαλιστές. Ζωωοτροφές και λίπασμα γίνηκαν τα οστά. Ποιός ξέρει και τι άλλο. Στο ελληνικό Αιγαίο ταξίδευε το πλοίο, Σαλονίκη λίγο ξαπόστασε, στη Μασσαλία αφίχθη. Τό ήξευρε κι η κυβέρνηση η ελληνική.
Κι ύστερα, το μάθημα αντιδάνειο έλαβε ο Αδόλφος απ’ τον Κεμάλ και τους δικούς του. Ανθρωπισμό και πάλι δίδαξαν στους αδελφούς του Ισραήλ. Κάθαρση της φυλής της ανωτέρας είπαν οι φίλοι Γερμανοί και βιομηχανία εστήθη. Άψογα λειτουργούσε, έως 12.000 ημερησίως «απολυμαίνοντο» στις μέρες τις καλές. Βουνό τα δόντια τα χρυσά, τα μαλιά και άλλα. Τίποτε χαμένο… Πάντα είχαν παράδοση στη βιομηχανία οι φίλοι Γερμανοί, παραγωγή μεγάλη, ισχυρές εξαγωγές… Εϊναι και αδιάφθοροι, καθαροί. ως γνήσιοι προτεστάντες.

Κι άλλα πολλά, πιό σοβαρά, αποφασίζουμε. Εμείς ή οι εταίροι, δεν έχει τόση σημασία.
Από το 2010 έγινε δεκτή η μείωση εθνικής κυριαρχίας, για το καλό μας. .. Άλλωστε είμαστε και διεφθαρμένοι! Πρός τούτο νέα διατάγματα της αρχής, ίδια εκφέρονται.
Όλοι χρήμα πλαστικό, υποχρεωτικώς!
Κι έλεγχοι κεφαλαίων! …για το καλό μας…, για την πάταξη της φοροδιαφυγής.
“Τόχατε χούι από παλιά”. Το ξέρουν οι Οθωμανοί, με δυσκολία την δεκάτη μάζωναν, και τα παιδιά… Κουράστηκαν να κόβουν γλώσσες, κεφάλια, χέρια, πόδια.
Νέοι προεστοί και κοτζαμπάσηδες διορίστηκαν, για το καλό μας…
Απείθαρχοι είμαστε παλαιόθεν, αναρχικοί, ενάντιοι στην τάξη των πραγμάτων, των ισχυρών. Τρέλα ιερή στους αιώνες μας καταλαμβάνει. Δεν λογάμε.
Και η σωτηρία συνεχίζεται…
Οι εκπρόσωποι, αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι, αμφίσημοι, για το καλό μας «μάχονται, πάσχουν». Συμπάσχοντες, τα προνόμοιά τους μειώνουν, λέγουν.
Και ο λαός μετέωρος, την κλονισθείσα πίστη δεν αναζητεί. Την αιώνια σχέση του, την ιερή δεν ζωντανεύει.
Ήταν βαρύς ο εκσυγχρονισμός. Χειρότερος από πελέκι.

Μήπως ήλθε η ώρα Θεέ μου το χέρι Σου ν’ απλώσεις; Να ελεήσεις πιο πολύ;
Μυστήριο μέγα η ρήση του Υιού Σου παραμένει. «Μη γνώτω η αριστερά τι ποεί η δεξιά».
Και η επιστήμη απορεί! Πώς άραγε αυτό συμβαίνει;
Ισχυρά η εντολή δίδει απαντήσεις. «Αγάπα, πίστευε, προσεύχου. Πράξε».

Ευλόγησε Μεγαλόχαρη τα τέκνα. Ηγήσου Στρατηγέ και πάλι.
Τα νικητήρια! Τα νικητήρια να υμνήσω, του Υιού του ανθρώπου.

Άνθρωπε αδελφέ τί υπηρετείς; Ποιόν Θεό πιστεύεις;


Επιστροφή στην αρχή

20 Ιουλίου 1974
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΟΤΕ ΛΗΣΜΟΝΟΥΜΕ…

Στιχομυθία του Λοχαγού Σταυριανάκου Σωτηρίου με το Λοχία Πλέσσα Διονύσιο στην Κύπρο, κατά τη διάρκεια του Αττίλα 2:
Την 16η Αυγούστου 1974, και ενώ βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η μάχη του Στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ, ο Λοχαγός Σταυριανάκος Σωτήριος, μαζί με τους στρατιώτες του, είναι ανάμεσα στους τελευταίους υπερασπιστές του Στρατοπέδου.
Ένας από αυτούς, ο Λοχίας Πλέσσας Διονύσιος (Λόχος Διοικήσεως / πυροβολητής), βλέποντας τις συνεχείς επιθέσεις του τουρκικού στρατού και τη συντριπτική υπεροχή των Τούρκων με άρματα και πολυάριθμο πεζικό, απευθύνεται στο Λοχαγό του και έχει τη παρακάτω στιχομυθία (αφήγηση του ιδίου):

«Δε μου λες, κύριε Λοχαγέ εμείς εδώ οι λίγοι, τι κάνουμε; Τι παριστάνουμε; Τους 300 του Λεωνίδα; Γιατί όσο και να αντέξουμε, όσο και να κρατήσουμε, σε κάποια στιγμή θα πέσουμε».
Και αυτός του απάντησε:
«Άκουσε να σου πω Λοχία. Είμαστε Έλληνες Στρατιώτες, εδώ είναι Ελλάδα και είμαστε υποχρεωμένοι να πέσουμε μέχρι ενός. Τα άρματα θα περάσουν από πάνω μας».
Αυτός ήταν ο Λοχαγός Σταυριανάκος.

Λίγο αργότερα, σηκώθηκε από τη θέση μάχης που κατείχε για να εξουδετερώσει πολυβολητή επερχόμενου τουρκικού άρματος. Εκείνη τη στιγμή τον βρήκε το φονικό βλήμα.
(Αρχείο ιστορίας ΓΕΣ)

Ευχαριστούμε εσέ και τους ομοίους.
Συγγνώμη ζητούμε γιατί ανάξιοι της θυσίας σας κατέστημεν.
Αιωνία η μνήμη σας.

Τχης (ΜΧ) Σταυριανάκος Σωτήριος

Γεννήθηκε στο Σκουτάρι Λακωνίας την 11η Ιανουαρίου 1941. Κατατάχθηκε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων την 30η Σεπτεμβρίου 1961, απ’ όπου αποφοίτησε την 27η Ιουλίου 1965 ως Ανθυπολοχαγός Μηχανικού.

Στην ΕΛΔΥΚ υπηρέτησε από 6 Αυγούστου 1972 μέχρι 16 Αυγούστου 1974, ως Διμοιρίτης Διμοιρίας Μηχανικού του Λόχου Διοικήσεως.

Φονεύθηκε την 16η Αυγούστου 1974 κατά τη μάχη του Στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ, κατά την οποία ως επικεφαλής της Διμοιρίας του υπερασπίστηκε με πείσμα και αυταπάρνηση το στρατόπεδο.

Σύμφωνα με μαρτυρίες επιζησάντων φονεύθηκε από βλήμα πυροβόλου τουρκικού άρματος από μικρή απόσταση.

Προήχθη μετά θάνατον στο βαθμό του Ταγματάρχη.

(Αρχείο ιστορίας ΓΕΣ)


Επιστροφή στην αρχή

Μάνα, γιορτάζεις!

Άκουσέ με λατρευτή μου,

άκουσε γλυκιά μου τον παλμό σου μέσα στην καρδιά μου, αυτόν που πάντα ξεκουράζει, απαλύνει…, πάντα συνθέτει, αφουγκράζει…, τον παλμό της αγάπης σου που πάντα ωραιοποιεί, ενώνει…, την αγάπη σου που κοινωνεί την ψυχή!

Άκουσε άκοπη, άξιά μου μάνα, άκουσε την ολότητά σου που κοσμεί τους λόγους μου, που διανοίγει τον νου μου, που κινεί τις σκέψεις μου, που πληρεί τον χώρο της ύπαρξής μου…,

άκουσε δωρεά μου ανερμήνευτη, άκουσε θαυμαστή μου σκέπη, τροφοδότρια της συνέχειάς μου…,  άκουσε συ, η πάντα διαχεόμενη παρουσία που ανυψεί, αγαλιά, υμνεί, προσφέρεται ακατάπαυστα, απαλά, δημιουργικά, στοργικά, μοναδικά…!

Δεν θα υπήρχα δίχως εσέ, αγαπημένη μου,  δεν θα αναγνώριζα δίχως την δική σου προσωποποίηση καλοσύνη μου,  δεν θα διαπερούσα τον χρόνο, δεν θα διέτρεχα τις εποχές, δεν θα ανακάλυπτα τα επίπεδα,  δεν θα είχε η γνώση μου παραλάβει την ωραιότητα της ανθρώπινης μορφής  εάν εσύ, χιλιοευλογημένη μου μάνα, δεν μου χάριζες την αείζωη Αγάπη που γεννά.

Εσέ γλυκοφιλώ και όλες τις ευχές της οικουμένης αιτώ στον ύψιστό Θεό, εσέ να υμνούν.

Μάνα μου σε ευχαριστώ!


Επιστροφή στην αρχή

η Πατρίδα βοά…

Ηχήματα αγγίζουν τον νου μου, υψώνοντας γνώμες αυτογνωσίας, ιδέες δανεισμένες, ορισμούς συνονθύλευμα επιπόλαιων συμπερασμάτων και η συνεχής υπόκωφος βοή…,  λέξεις, έννοιες, γνώμες, συμπεράσματα, αποφάσεις, παύουν την πολυποίκιλη κοινωνία μας.

Μορφώματα ενδεδυμένα με εικονικές παρορμήσεις και τεχνικές, ώστε να καθορίζουν την οποιαδήποτε προσέγγιση, να είναι σύμφωνη με τις προαποφασισμένες κατευθύνσεις  που παρατίθενται από τους καταβολείς της θέλησης, τους εξουσιαστές της βέβηλης απαιδαγωγησίας. Αυτούς, τους κλέπτες της ψυχής, που όρισαν την φυλάκισή της,  ώστε η δημιουργός του βιώματος, η μόνη πάροχος της αγνότητας, η διαφωτίζουσα την δημιουργική σχέση παρελθόντος και παρόντος, η αεί διδάξασα ψυχή, υποτελής να γίνει των εξουσιαστών της ύλης, αυτών των επιβολέων θεωρημάτων τεχνικών, υλικών απόλυτα ρηχών, πτωχών ζωής.

Το σώμα της πατρίδος σήμερα είναι νεκρό…!

Και εγώ αιτώ!  Αιτώ ζωήν να δώσετε σε αυτό το νεκρό σύμβολο.  Ω! εσείς αγαπητοί συνέλληνες, αγγίξτε την θυσία και τμήμα της ύπαρξής σας, που η πατρίδα σάς ενέπενευσε, χαρίστε. Χαρίστε αυτό το τμήμα της ζωής, που εσάς αντιπροσωπεύει και διαβιείτε αδρανώς με την ανάμνησή του. Χαρίστε και αναστήστε αυτήν που σας το χάρισε.

Ο συμβολισμός της πατρίδος  υπάρχει χωρίς την ζώσα δημιουργική πνοή της και χιλιοτμημένη ως είναι, δίχως να δύναται να ζήσει στο παρόν, δίχως να δύναται ατεμάχιστη να ατενίζει το μέλλον, θεάται…!

Μα ποίος ο συμβολισμός, ποίος ο δημιουργός του;  Ποίου το τμήμα δύναται να ορίσει την ζωή της;  Ποίος όρισε ότι η πατρίδα αναπνέει όπως τα τέκνα της;  Ζει, όσο εκείνα ζουν και θνήσκει όταν νεκρά είναι;  Αυτός είναι ο συμβολισμός…;

Και παρουσιάζει κιβδηλία, εικόνες ζωντανές γέννημα νοών κακόζηλων, κατασκεύασμα αναληθών προσπαθειών, εικόνες νεκρές απλώνονται με την παραστατική τους δύναμη σταδιακά…, και η σύγκρουση απεικονίζεται…!  Παρελθόν και μέλλον απαρτίζουν την μάζα του μαχόμενου κόσμου…  και το παρόν φαντάζει· και ως εικασία, συμπερασμός, προεικασία  στέκει εν τω μέσω του παρελθόντος  ορίζοντας την μέλλουσα ύπαρξη της κοινωνίας μας.  Το φιλοψευδές παρόν, το χάλκευμα της θεωρητικής ισχύος  με την δικαιοφανή του όψη μεγεθύνει την παρουσία του καλύπτων το ομοίωμα, που δημιουργεί λαμπρύνων το είδωλόν του.

Ζει, αποθνήσκει, αδιαφορεί, ποδοπατεί, απατά…, και η δολία πρόσμιξη που απεικονίζεται πολλαπλά και εν συνεχεία αυξανόμενη παρέχει τον συμβολισμό…, δεν είναι συμβολισμός που έφτιαξαν τα τέκνα της.

Η μεγάλη ιδέα της πατρίδος δεν συμβολίζεται, ούτε χαράσσεται, υπάρχει ζώσα παλλόμενη και δημιουργεί. Είναι μία ενιαία ψυχή που γεννά·  και είναι ενωμένη με την μία θεία ψυχή, που δημιουργεί το ζων σύμβολο της πατρίδας και διεισδύει στην συνείδηση, στις έννοιες, που επείγει να παρουσιαστούν στη γη.

Ω! εσείς χαλκεία ψευδολογιών, εσείς μυθεύματα της κρίσης, γεννήματα της άρνησης. Ω! εσείς αποκυήματα της κραταιάς, επαρκούς, ευμεθόδου επικαρπίας αλλοεθνών γνώσεων, επιστημών, πολιτισμού. Εικοτολογία ή επιμύθιον; Ομοίωμα, είδωλον, διπλόγραφον, απότυπον…, εικών!

Ο συμβολισμός διαχέεται αρνητικά και η άρνηση ενδυόμενη την προσφερόμενη εικονική παρότρυνση, παραληφθείσα σχηματιζόμενη κατ’ επιταγήν των εξουσιαστών της, αυξάνεται νομοτελειακά και επιτάσσει μεταφέροντας την εικονική της παρότρυνση ως επιβολή.  Έλληνες η ζώσα ιστορία μάς ενέταξε το θείο δικαίωμά μας εντός της Αγάπης του Υιού και η συνείδηση πληρούται της διδαχής Εκείνου και είμαστε έτοιμοι να διακρίνουμε τις εικονικές αντιστοιχίες. Η εναλλαγή τους διπλά εξαρτώμενη από την αποδοχή μας και την επιβολή των εξουσιαστών αντιπαρέρχεται της στάσης μας και της απόφασής μας. Και εμείς συνέλληνες όπως ο μεγαλόπνευστος ποιητής μας Άγγελος Σικελιανός, ο διδάξας τον Ελληνισμό επαναλαμβάνουμε:

«Αλλά δεν είναι οι πέτρες, βέβαια, ή το χρήμα, που πραγματικά θα οικοδομήσουν στην Ελλάδα, αυτή τη νέα και παγκόσμια Κιβωτό. Την Κιβωτόν αυτή θα την οικοδομήσει η φωτεινή συνεργασία όλου του κόσμου, αλλά προ πάντων η ευθύνη των Ελλήνων να τη στήσουνε ως Έννοια μεταξύ τους, για να κλείσουνε και πάλι στα βάθη της τον σπόρο της ακέραιης αναγέννησης του Ανθρώπου απ’ τη δύναμη της Θέλησης, του Νου και της Αγάπης για να τους χρησιμέψει, όσο πιο σύντομα μπορούνε, ως το σύνθημα μιας σύψυχης Εξόδου, μιας ομόθυμης θερμής αποδημίας, ηθικής, πνευματικής, κοινωνικής τους από ένα σε άλλο επίπεδο Ζωής».

Άρχεται η μεταξύ ημών δημιουργική σύμπνοια ομού μετά του συνόλου της Ζωής, γιατί στον παρόντα χρόνο αναδεικνύουμε όλα τα κλαπέντα αριστουργήματα της τέχνης όλων ημών των διδαξάντων τον πολιτισμόν· όλα τα διαρπασθέντα στοιχεία των αξιών της δημοκρατίας, διά της οποίας ορθώθηκε η κοινωνία των εθνών των αλλοτριοφάγων, των καταπατητών, των καταχραστών εθνών. Όλα τα κτηθέντα των θετικών, εμπειρικών, φυσικών, ηθικών, ιστορικών επιστημών ως και των απόκρυφων αυτών στηρίζουν κραταιά τις βάσεις των εθνών σας.

…Κληροδότημα σεβαστό είναι το παραχθέν ανά τον κόσμο ανεκτίμητο ακόμη  έργο των Ελλήνων, έργο περίλαμπρης ωραιότητος καλύπτει την μετανοούσα συνείδηση όταν αυτή έστω και ελαφρά προβάλλει…!


Επιστροφή στην αρχή

ευχή…

Τα χείλη σιωπούν καθώς η καρδιά μας βουβή, σιγανά παρακολουθεί…

Όταν λόγοι ευαγγελίου παρουσιάζουν την πορεία του πόνου και της θλίψης Εκείνου…

Και η ψυχή άφωνη παρακολουθεί την ζωή της να χάνεται…

Εμείς παρακολουθούμε τους πρωταγωνιστές του Θείου δράματος, τα συμβάντα, αυτά τα ανεξήγητα που σήμερα πια δεν χωρούν στην αντίληψη της καρδιάς μας.

Όμως όταν οι ήχοι της καμπάνας χαρμόσυνα διακηρύττουν την αρχή του τέλους και Εκείνος αποδεικνύει ότι ποτέ ένα τέτοιο τέλος δεν υπήρξε πιο ελπιδοφόρο, πιο ζωντανό, πιο μεγαλειώδες…!

Σήμερα, η εκτύλιξη του Θείου  δράματος ανάγεται στην καθημερινότητα, εάν μέσα μας παρακολουθήσουμε την επανάληψη της σκηνής, πόσο συχνά οι ρόλοι αλλάζουν και οι πρωταγωνιστές καθηλώνουν την όποια κίνησή μας.  Ανάγεται στον έξω κόσμο μας αλλά και στον έσω και όταν τους ενώσουμε,  τότε χαρμόσυνα οι ήχοι της καρδιάς μας θα διαλαλούν…

Ναι,  κλίνω την κεφαλή μου με σεβασμό μπροστά στην αναγνώριση του αποτελέσματος που έφερε την ζωή, την ελευθερία, την ελπίδα, τόσο κοντά,  τόσο αληθινά, τόσο αδιάψευστα ώστε συνεχώς να επαναλαμβάνεται και να δημιουργεί.

Ναι,  κλίνω την κεφαλή μου, για να μπορώ να την υψώνω δυνατά μαζί με την αγάπη Εκείνου.

Κάθε ευχή, ευλογία να γίνεται μέσα από την όποια κίνησή σου. Κάθε δέηση πράξη να καθίσταται που αναβλύζει από την ευλογούμενη κίνησή σου. Κάθε κυμματισμός της ψυχής σου να είναι το κάλεσμα Εκείνου, που μεταλλάσσει την χαμένη ελπίδα, τον πόνο της ελληνικής καρδιάς σου, της δακρυσμένης σου ψυχής και γεννά την αγάπη, τον νέο σου κυμματισμό.

Και Εκείνος, η εσώτερη φωνή σου, δυνατά μα σταθερά σου ψιθυρίζει:

«Εγώ αγαπώ!  Αγαπώ ό,τι εσύ ονομάζεις καρδιά, ψυχή, ό,τι στο λαμπρό ελληνικό σου πνεύμα περιέχεται, ό,τι στην δύναμη της σχηματοποίησής σου κινείται, εκφράζεται, ό,τι στα κύτταρά σου δημιουργείται.  Αγαπώ!  Αγαπώ   εσέ, όπου και αν ευρίσκεσαι όπου και αν υπάρχεις και μαζί μ’ εσέ διαλαλώ:  Αγάπη, Αγάπη στην γέννηση της έκφρασης και της εκδήλωσής της, Αγάπη!»

Η αγάπη μου συνοδός της δικής σου, αδελφοποιητή, της υγιούς, ανάλαφρης, δημιουργικής και ελεύθερης ύπαρξής σου, της ελληνικής, υψώνει το ποτήρι της και εύχεται «Χριστός Ανέστη».


Επιστροφή στην αρχή

Η εν Απόκρεω Ελλάς

Όταν καθάρια τα νερά την βάπτιση εδέχθησαν και η «Μεγάλη γιορτή Θεότρομη» διέχυσε την ενέργειά της, η μετάνοια παρέλαβε την αναπόσπαστη λειτουργία της, παρουσιάζοντας την Θεό+Φάνεια, και την υπεροχή των νόμων της.

…Και οι άνθρωποι ενδύθηκαν την μνήμη, όταν εντός της θείας πύλης εισερχόμενοι, κεκαθαρμένοι, αυτήν απεμπολούν.

Η ελευθερία των πράξεών τους καλύπτεται με τους λόγους τους, όταν οι «Κουδουνάτοι», οι «Καμουζέλες», οι «Μούσκαροι» περιβεβλημμένοι με την μουσική λατρεία συμπληρώνουν με την χορευτική ικανότητα την οργανωμένη πομπή προσωπιδοφόρων κατά την Απόκρεω… ίνα η παράδοση, που λαμβάνει τα ηνία της αφήγησης παρουσιάζεται..! Στους λόγους της συνέχεται η εικόνα, που εναλάσσεται μεταξύ του παρελθόντος των αρχαίων προγόνων μας και συμπληρούται η διαδρομή της σήμερα από την επανάληψη όλων όσα η ζώσα ιστορία μας καταμαρτύρισε.

Καταμερισμένη η συνείδηση, όταν ενούμενη μέσα στα σύνολα των ανθρώπων που την εκπροσωπούν και την παρουσιάζουν, αναδεικνύει την πληθώρα των ανομολόγητων πράξεων, που συνοδεύουν την ζώσα ιστορία. Και αυτή εκδηλούται. Αλλάζει την ένδυσή της και μέσα από την παράδοση αρχίζει την ζώσα εξιστόρισή της.

Εναλάσσεται θετικό και αρνητικό και ο αγώνας ξεκινά, εναλασσόμενος με την μάχη χαρίζεται και η μεταμφίεση άρχει της κινούμενης αφήγησής του. Την μετάφρασή της ανέλαβαν οι ιστορικοί, αλλά οι αφηγητές πράττουν μέσα από τις μάσκες τους και εκεί η εικόνα δηλοί την συνοπτική της μορφή. Η συνέχεια της κίνησης του σώματος συμπληρούται από την μεταμφίεση και περιπατεί με τους ακόλούθους της, και όλοι όμοια ενδεδυμένοι πολλές φορές με τις μεταλλαγές τους συγκροτούν την περιεκτικότητα της ιστορίας. Παρακολουθούμε την οργανωμένη πομπή των προσωπιδοφόρων σήμερα κατά τις Απόκρεω ημέρες προσφέροντες την εναλλαγή της φύσης μας και των ιδεών, που παρίστανται απροκάλυπτα! Οι αγώνες και η εναλλαγή τους, επακόλουθη των ημερών του Ανθεστηριώνος Φεβρουαρίου, παρουσιάζουν πρώτη την «Πιθοιγία», δεύτερη τις «Χόες» και τρίτη την αφορισμένη ημέρα των «Χύτρων», που επέτρεψε, χωρίς διαφοροποιήσεις από την διάχυση της ευλογίας του Χριστιανισμού, η άνοδος από τον Άδη και η προετοιμασία κατά το «Ψυχοσάββατο» στις ψυχές την απόλαυσή τους.

Τότε η παράδοση αφηγούμενη ορθώνει την ονομασία της. Προσφέρεται ως η πανσπερμία και καταλαγιάζει την αναστάτωση της φύσης. Χαρακτηρίζει την εξέλιξη των κοινωνικών συνθηκών και τις αλλαγές τους με την πάροδο του χρόνου. Συμπληρώνει η παράδοση την αφήγησή της και οι απλοί της ήχοι όπως το «τζ τζ τζ»… χαρίσθηκαν στο ομοίωμα του θάμνου, που καιόμενος, «Τζάρος» ονομάσθηκε και απλά σήμερα καταδεικνύει την παρουσία και την εξέλιξή του, «ξορκίζοντας κάθε κακό» διά της σάτυρας, της κωμωδίας και όποιας τελετής, καθώς η ευλογούμενη γη ξυπνά από την χειμερία νάρκη της. Και η αναγέννησή της αρχίζει μετά την κάθαρσή της, την Καθαρά Δευτέρα, όταν η μάσκα και η φορεσιά των ανθρώπινων ψυχών χαρίζετο για την συνέχειά τους.

Συνεχίζει η παράδοση την αφήγησή της και πάλι, προορίζεται· καίει κάθε ομοίωμα που παριστά, παρελαύνει και διακρατεί την ζώσα ιστορία της, και καιόμενος ο «Φανός» ξορκίζει ό,τι με γλέντια και χορούς πάντοτε δεν κατάφερναν. Και όταν ανάψουν σταθερά οι «Τζαμάλες» πάλι ξεκινά ο εξαγνισμός αυτής καθ΄αυτής της ιστορίας. Μαζεύονται όλοι οι καλοί, μικροί, μεγάλοι, ξακουστοί και αρχίζουν οι «Αναστενάριδες» χορεύοντες τμήματα να κατακαίουν, ίνα ανασταίνονται οι καημοί, εξαγνισμοί να διαχέονται, επιτυχείς, ίνα η πίστη καταδείξει την αυτοτέλειά της, την θεία της καταγωγή δια της οποίας η επιστροφή τελείται. Και ορμούν οι «Κουδουνάτοι» άρχουν των «Χοιρισφαισμάτων», χοροπηδούν διαλαλώντας άσεμνα τους ήχους των λόγων που ποτέ δεν ετόλμησαν να άρχουν των ανθρώπων, ζαλισμένοι ως Βακχικοί χυδαιολόγοι θορυβούν χορεύοντας και η παράδοση φανερώνει τους λάτρεις της.

Η παράδοση επέτρεπε και δυναμοποιούσε την γιορτή, Τριώδιο την ονόμασε και πρόσφερε στον συντηρητισμό γλέντι, ανάπαυλα, τόλμη…! Και η διακωμώδηση κρατώντας τα ηνία ζωντανεύει την «Μπούλα» με τον ήχο τον «Ζαλιστό» και συνοδεύει τους «Γενίτσαρους» για να γελάσουν, να φλερτάρουν καταλειπόμενοι πάντα στην μαγεία της πρωτόγονης εορτής. Και η παράδοση πάλι, ενδεδυμένη την θαυμαστή ιστορία, συνοδεύει στον συμβολικό «Βωμό» και ο «Φανός» καίει, γιατί αιώνες ολόκληρους η εορταστική φωτιά καίει κάθε έντονη σατυρική, πειρακτική αναφορά, κάθε ξεδιάντροπη κατάκριση, στηλίτευση του μέτρου και της σύνεσης, της άρνησης του καλού, που συνοδεύεται από τους ήχους των τραγουδιών, που «ξινέντραπα» ή «μασκαραλίτκα» λέγονται για να αθωώνονται μετά την αποδοχή τους.

Εναλλάσεται θετικό με αρνητικό, όταν η μνήμη χαρίζεται και επιτρέπει τους «Κουδουνοφόρους» η παράδοση με τραγόμορφες στολές να τους ενδύσει και την αφήγηση του έρωτος της φύσης με την αγάπη να ενώσει. Και να διδάσκει εθιμοτυπικά την μετάνοια, όταν η άφεση αμαρτιών λαμπρά δίδεται από τους μεγαλύτερους στους μικρότερους, και τολμά η κατάκριση να παύση.

Η εναλλαγή συνεχίζει στο έθιμο των «Ποιητών», οι οποίοι με υπέρτερη φαντασία και διάθεση σαρκαστική παραδίδουν στιχάκια για την περιπαικτική απαγγελία από μικρούς καλόγηρους, που παιδιάστικα αναστατώνουν τις βάσεις της εν Χριστώ, κατά την εκκλησία, ζωής. Όταν στην εκκλησιά της Παναγιάς Επανοχωριανής η παράδοση πετά τον «Γιλεό» του ιερέα τον ιερό και επιτρέπει τον «Καπετάνιο» να μασκαρευτεί και να επιλέξει την «Καπετάνισσά» του και ο χορός να συνεχιστεί από τους «Γέρους» με το «λιλίρισμά» τους, που με τους κώδωνες καλούν τις «Κορέλες» και τους «Φράγκους». Επιτάσσεται η ανιστόριση της συνέχειας της διδαχθείσης ιστορίας και τα αντίθετα κοσμούν με άλλον τρόπο την ζωή, όταν χάνεται η αίσθηση του μέτρου.

Ω! τι περίλαμπρη αναστάτωση πληρεί η παράδοση!

Η ιστορία με άλλον τρόπο ζωντανεύει τα «Στοιχειά», που αφηγούνται τους θρύλους και ζωντανά επιτρέπουν στην ψυχή να επισκεφθεί τη γη της, που επιτρέπουν παράδοξα το «Όργωμα και την Σπορά» με την γαμήλια τελετή τους, όταν η κατανόηση ημών των ανθρώπων ενδύεται τετράποδα που συμβιούν μαζί μας, όταν άπαντες ακολουθούν την «Κηδεία της Αποκριάς» και η τιθάσευση της ζωής έπεται της καύσης. Όπως και η μετάλλαξη της μάχης παρέχεται ως έθιμο «αλευροπόλεμου» ίνα η παράδοση επιτρέψει την δημιουργία προτύπων και η ψυχή αναπαυθεί.

Η μεταλλαγή της παράδοσης επιτρέπει την ελεύθερη συσχέτιση, όταν η απλότητα της πράξης στην εύθυμη παρότρινσή της για ζωή αναπαριστά παλαιές ιστορίες, για να μαρτυρούν οι παλαιοί τον τρόπο της ζωής τους, όταν ανανμιγνύοντο οι προ Χριστού ενούμενοι με τους μετά Χριστόν αδελφούς. Προς τούτο παλαιά και ακόμη παλαιότερα η παράδοση τηρούσε τα γενόμενα με την ορθόδοξη τελετουργία και επέτρεπε την ελεύθερη συμμετοχή απάντων των αρνούμενων την ίδια την ζωή τους. Η παράδοση μαρτυρά την ανατροπή πάντων, την απελευθέρωση της καθημερινής τάξης των πραγμάτων, την προκλητική ανατροπή της πεπραγμένης κοινωνικής ταυτότητος και της διαπόμπευσης πάσης ορισθείσης ημιπροσωπίδας και της τάξης της.

Ο άνθρωπος καίει την αντίθεσή του κατά την παρουσία της Αγίας αδιαιρέτου Τριάδος. Καίεται δε όταν αναγνωρίσει την διττή και αντίθετο έκφρασή του. Τότε μόνον η απαρχή της κάθαρσής του επιτελείται και αναγεννάται το είναι.

Η παράδοση της ζώσης ιστορίας υποκλινόμενη αφαιρεί τα ενδύματά της και αποκαλύπτει την Εμπειρία της διδάσκουσας Ψυχής φιλώντας τα προσωπεία που ενδύεται.


Επιστροφή στην αρχή